Euthanasie wel of niet…

Naast de juridische en financiële shit regelen, Hadden we ook gesprekken over wel of geen euthanasie. Een half jaar voor Eric zelf de diagnose kreeg, overleed een vriendin van zijn schoondochter op 31 jarige leeftijd aan kanker! Zij is helemaal tot aan het gaatje gegaan wat betreft lijden. Nauwelijks herkenbaar nog op het eind. Dit wilde Eric absoluut niet. Maar wat dan wel. Eric wilde een euthanasie verklaring, maar liet het uitzoeken hiervan aan mij over. Ik was opgelucht dat hij een euthanasie verklaring wilde, hij zou dus niet ondraaglijk hoeven lijden en de kanker zou hem ook niet opvreten. Hij zou waardig mogen sterven als de tijd daar zou zijn! Uiteindelijk een verklaring gedownload op de site van de nvve.nl (Nederlandse vereniging vrijwillige euthanasie). Vervolgens moesten we met deze ingevulde en ondertekende verklaring naar onze huisarts. Normaal/meestal ga je naar je huisarts omdat je ergens last van hebt en beter wilt worden, nu was het om te zeggen dat je dood wilt wanneer het genoeg is. Onwerkelijk en bizar gevoel en gedachte, maar Eric vond het een geruststellende gedachte dat ‘het’ dan goed geregeld zou zijn. Er viel een last van zijn schouders nadat de verklaring overhandigt en besproken was. De huisarts vertelde dat euthanasie bij kanker niet zo vaak gebeurt, omdat zodra de kankerpatiënt pijn heeft en lijdt er goede pijnstilling is en dat diegene dan uiteindelijk door deze middelen zelf rustig overlijdt. De huisarts maar ook de artsen in het ziekenhuis zeiden allemaal “u hoeft geen pijn te hebben”! Want er zouden genoeg middelen tegen de pijn zijn. De huisarts vertelde ook dat de patiënt gaande het ziekteproces vaak zijn of haar grens bijstelt. Eric wilde geen pijn maar ook niet aan de morfinepomp, hij wilde niet te veel afvallen, deze dingen stonden voor hem symbool voor lijden en dat het einde naderend was. Hij wilde dmv euthanasie dit eventueel voor zijn. Maar gaande zijn ziekteproces merkte ik aan alles dat hij de naderende dood niet kon en wilde accepteren. De altijd levenslustige man die hij was wilde het leven en zijn dierbaren niet loslaten, terwijl hij per dag meer pijn kreeg. Hij was al enorm afgevallen, hij was al niet meer Eric qua lijf. Geleidelijk aan was hij zijn euthanasie grens al aan het verleggen/uitstellen, terwijl hij er van overtuigd was dat wat er nu gebeurde met hem, hij maanden geleden niet wilde. Hij is uiteindelijk in een overlevingsmodus gegaan, beetje ontkenning met strijdlust. Nadat hij al een tijdje Fentanyl pleisters had, kwam hij in het ziekenhuis terecht met onnoemelijk veel pijn. Dus ging hij aan de ‘pomp’. Waarvan hij eerder zei dat ie dit niet zou willen. De door hem eerder gekozen euthanasie grens werd verlegd. Hij koos zelfs nog 1 keer voor een chemo behandeling. De arts wilde dit nog doen omdat voor hem een strijdlustige man zat, ik zag een wanhopige man die zijn laatste strohalm aanpakte. De chemo, de bijwerkingen en de in rap tempo toenemende pijn nekte hem. Uiteindelijk gaf hij zwaar geëmotioneerd aan, dat hij niet meer kon en wilde. Het was genoeg, hij gaf aan euthanasie te willen. Maar doordat Eric heel erg veel morfine, midazolam, s ketamine en noem het maar op nog meer had, was euthanasie geen optie meer. Om het wettig te kunnen uitvoeren zou hij 2 heldere gesprekken hebben moeten voeren met 1 zijn huisarts en 2 een scan arts, deze laatste bepaalt of het uitgevoerd kan en mag worden. Maar omdat Eric zoveel medicatie had was hij niet helder genoeg, medicijnen stoppen/verlagen was geen optie meer. Hij zou dan dagen/weken ondraaglijk hebben moeten lijden door het stoppen/verlagen van de medicatie. Dus gingen we in gesprek met de zaalarts, “En nu”? Er werd besloten dat hij zou mogen gaan ‘slapen’ (sederen). Hij zou 2 injecties met midazolam krijgen en zou dan in slaap vallen en mogelijk niet meer aanspreekbaar zijn, vervolgens overlijden. Er werd mij dan ook geadviseerd om naasten te informeren dat ze afscheid konden/moesten nemen van Eric.  Ik voelde angst, verdriet machteloosheid omdat ik nu echt mijn maatje ging verliezen, maar ook een soort van opluchting voor Eric omdat zijn lijden zou stoppen, genoeg is genoeg. Eric was niet rustig hij was zwaar geëmotioneerd en in paniek. Iedereen die er moest zijn kwamen naar het ziekenhuis. Ik dacht dat kanker een groot voordeel had ten opzichte van een acute overlijden van je partner/naaste. Want bij kanker kon je tenslotte afscheid nemen van elkaar. Maar dit werd niet het afscheid die Eric en ik hadden voorzien en gehoopt. Ja ik heb nog even met hem alleen kunnen zijn, en gezegd dat ik van hem hield. Ik ben bij hem in bed gekropen, tegen hem aan gaan liggen. We huilden, maar het voelde zo niet ok. Ik had hem een vredig einde gegund… De 1e injectie had hij al gehad, dus hij werd al wel rustiger, uiteindelijk kreeg hij nummer 2 maar deze werkte niet of nauwelijks. Verbaasd zagen we dat hij niet in slaap viel, hij hield zich vast aan het leven. Uiteindelijk kwam de (niet zijn eigen, maar de dienstdoende) oncoloog, zij draaide alles terug………”nee meneer we gaan u toch niet sederen”!!! Eric, zijn kinderen en ik waren geschokt. Wat? Waarom niet? De arts; “tja ik denk dat u langer dan 2 weken te leven heeft, en dan gaan we niet sederen”! Opnieuw werd de grond onder onze voeten vandaan gemaaid. De zaalarts had voor haar beurt gepraat…de oncoloog heeft namelijk de eindverantwoordelijkheid en die had een andere mening dan de zaalarts. Komt er een oncoloog die het even komt terugdraaien nadat we al afscheid hadden genomen en Eric besefte dat hij ‘mocht gaan’! We werden boos en de reactie van de oncoloog bewees hoe ongevoelig sommige artsen kunnen zijn. Oncoloog; “Meneer, dan had u maar voor euthanasie moeten kiezen i.p.v. voor nog een chemo”!!! Dit zeg je toch niet op iemands sterfbed, we waren met stomheid geslagen. Uiteindelijk ben ik in gesprek gegaan met onze huisarts, en besloten we om Eric naar huis te halen. Hier is hij uiteindelijk een paar dagen later in mijn bijzijn overleden. Les over euthanasie? Het is mogelijk maar weet waar de grens ligt. Zodra er al veel medicatie bij is komen kijken, dan is euthanasie zo goed als niet meer mogelijk omdat je voor de wet niet meer helder van geest zou zijn. Maar de verklaring is opgesteld bij volle verstand, dus hier ligt voor de overheid nog een taak. Belachelijk!! Mijn man is een waardig afscheid en overlijden ontnomen door regeltjes, beleid en onkundige mensen. Ik zal hier mee moeten leren leven, ik hoop door mijn verhaal dat mensen niet blindelings op een euthanasie verklaring vertrouwen maar zich tijdens een ziekteproces regelmatig afvragen waar ligt mijn grens en tot wanneer kan ik me nog daadwerkelijk wenden tot euthanasie.

Wel of geen bucketlist…

Naast het nadenken over en regelen voor later, heb je ook nog zoiets als een wensenlijst/bucketlist. Tijdens onze vakantie net na de 1e diagnose, vroeg ik aan Eric of hij nog wensen had voor dat hij zou overlijden. Ik vroeg “heb je een bucketlist of zijn er dingen die je graag nog wilt doen”. Voor dit allemaal speelde kwam dit weleens ter sprake, maar dat hielden we redelijk algemeen. Maar nu was het moment daar om serieus dit soort gesprekken te gaan voeren. Zijn antwoord, “deze vakantie stond bovenaan mijn bucketlist en is nu uitgekomen, en verder wil ik zoveel mogelijk samen zijn met mijn naasten” Hij wilde met mij, zijn kinderen en kleinkind tijd doorbrengen. En  zolang mogelijk kunnen blijven verzorgen bij VV Bennekom, bij zijn jongens. Hij hoefde niet de grootste meeslepende dingen. IMG_5416 2Picknicken met z’n allen op een zondag ook al ging het fysiek moeizaam. Op een afstandje zag je hem kijken naar zijn kinderen, kleinkind naar mij. Je zag hem denken…

 

 

 

(chillen in de tent met opa)

4-Daagse van Nijmegen…

IMG_8319In een eerdere blog vertelde ik over Eric en de 4-daagse van Nijmegen. Deze had hij al 14 keer uitgelopen en hij keek ieder jaar als een klein kind naar deze tocht uit. De 4-daagse die altijd op de 3e dinsdag van juli start, viel nu midden in het onderzoekstraject. Maar alle onderzoeken en afspraken moesten wijken voor die ene week in het jaar. Het zou zijn 15e keer worden. Hij zei, “ik wil deze in ieder geval lopen het zal waarschijnlijk niet de laatste zijn maar toch…” Ik voelde aan alles dat het wel zijn laatste zou zijn. Daarom wilde ik hem vrijdag’s in gaan halen op de ‘Via gladiola’ De hele week was een feestje voor hem, ook op zijn jaarlijkse logeeradres bij Luke en Piere. Zoals ik al eerder in een blog aangaf, vond ik het moeilijk hem deze week te moeten missen. Maar ik gunde hem dit zo. Dit was zo’n typisch bucketlist ding. Iedere dag hadden we contact, hij deed het geweldig. IMG_8429Bedankt mijn vriendNet voor de 4-daagse hadden zijn jongens van VV Bennekom het plan om hem op vrijdag met z’n allen te gaan binnenhalen, zonder dat Eric het zou weten. Dus hadden ze mij ingeseind. Ze moesten natuurlijk weten wanneer hij in de buurt van de finish zou komen, en ik stond in contact met ze. Toen ik in Nijmegen aan kwam en van die gastjes zag staan met 100% baas op hun shirts, brak ik. Wat een steun. Uiteindelijk kwam Eric op de plek aan waar ik met hem had afgesproken, daar stond ik niet maar 2 jongens van zijn elftal. Hij zei, “he jongens leuk man maar ik moet naar mijn meissie toe” Dat hoorde ik later dat hij dat gezegd had. Zo lief. Hij werd op de schouders door het publiek heen getild naar mij en de rest van de jongens. We IMG_5098vielen elkaar huilend in de armen. Wat was ik blij om hem weer bij me te hebben. En trots, zo super trots dat hij met die klote kanker dit bereikt had. Hij was totaal overweldigd door de aanwezigheid van de jongens. We besloten de laatste kilometer met z’n allen over de ‘Via Gladiola’ naar de finish te lopen. Het werd een fantastische laatste kilometer met kippenvel en tranen van ontroering. Wat voelde Eric en ik ons gesteund, deze herinneringen geven mij nog steeds kracht. En een warm gevoel als ik er aan terug denk. Dit was zo’n dag met grootse gebaren van anderen, maar tijdens de ziekte periode van Eric heb ik gemerkt dat ook hele kleine gebaren groots kunnen voelen, zoals bv een appje “ik denk aan je/jullie” en “hoe gaat het met jou dan?”

Testament etc…

Van vakantie terug wilde Eric gaan kijken of alles wel ‘goed’ geregeld was voor mij, voor als hij er niet meer zou zijn. Mij kon het allemaal niets schelen, wat deed het er toe hoe ik achterbleef. Ik voelde zoveel boosheid op het leven. IMG_4819 2Ik ging mijn allerbeste maatje kwijtraken, lekker belangrijk was mijn primaire reactie. Maar Eric zou meer rust hebben als hij wist dat ik in ons huis kon blijven, juridisch en financieel. Dus hebben we onze belasting en boekhoudman erbij gehaald om ons te helpen. Ik ben vanwege een zware longaandoening 100% afgekeurd maar daarnaast was het duidelijk dat ik een stukje nabestaanden pensioen van Eric zou krijgen. Was het genoeg voor mij om te kunnen blijven wonen? Dat wilde Eric graag weten, het gaf hem rust toen er werd gezegd “in principe wel”. Ik vond het zo bizar en onwerkelijk dat we het hierover hadden…Het was alsof het niet over ons ging. Daarnaast was er ook het juridische deel. Eric heeft 2 kinderen uit een eerder huwelijk, en een kleinkind. Toen wij 10 jaar geleden gingen trouwen, wilde ik dat Eric een testament liet opstellen waarin ook zijn kinderen in opgenomen zouden worden. Dus 3 erfgenamen incl. ik. Niet dat er toen veel te erven viel, maar ik vond dat fijner. Maar Eric wilde het aanpasssen na zijn diagnose, want wettelijk gezien konden zijn kinderen als ze dat hadden gewild mij het huis uitzetten. Dat is wat Eric niet wilde voor mij. En daarnaast stond ons huis financieel onder water en wilde daar zijn kinderen weer voor beschermen. Dus gingen we naar de notaris. Het was zo verwarrend om hier mee bezig te moeten zijn, terwijl we de tijd anders wilde invullen. Maar Eric was Eric, het testament moest en zo aangepast worden. Ik werd enig erfgenaam. Er zijn mensen die ongeneeslijk ziek zijn en niet bezig zijn met alles goed willen regelen, ze kunnen het niet opbrengen. Ik ben uiteindelijk dankbaar dat Eric de kracht had en hierin heeft doorgezet. Want het scheelt achteraf een hoop geregel….

Maar waarom zo open hierover zijn…hoor ik jullie denken. Nou, ook dit is een onderdeel waar je wellicht mee te maken krijg wanneer je te dealen krijg met kanker of welke ongeneeslijke ziekte dan ook. Het is confronterend om nog bij leven over de dood van je partner of jezelf te hebben. Ik vond dat zo verrekte moeilijk. Terwijl ik wel graag wilde weten hoe hij zijn eventuele uitvaart wilde hebben…(later in een ander blog meer hierover)

En dan begint het onderzoekstraject…

Terug van een fantastische vakantie, gingen we het ‘kankertraject’ in. En ook hadden we op vakantie besloten dat we moesten gaan kijken of alles wel goed geregeld was wanneer hij er niet meer zou zijn. (later in een ander blog meer hierover) Eerst volgde een bioptie van zijn lever. Er werd verteld dat Eric 5!! procent kans had op een mildere vorm, die ook meer tijd zo opleveren. Ik probeer vaak positief te zijn in alles, maar hier had ik geen vertrouwen in. Daar tegenover Eric wel. “let maar op, ik val onder die 5 procent” Maar voordat de uitslag er was, stond er nog iets heel anders op het programma. Net zoals dat hij toch op vakantie wilde, wilde hij nog 1 ding ook heel erg graag doen. En dat was de 4-daagse van Nijmegen lopen. Hij zou dat jaar voor de 15 keer opgaan. Niemand of niets kon hem daarvan weerhouden.

Eric 4Ode aan het levenNaast zijn passie als verzorger bij VV Bennekom,was zijn grote passie ook de 4-daagse. Ieder jaar toogde hij goed voorbereid met trainingskilometers in de benen naar Nijmegen en logeerde hij een week bij zijn 4-daagse vrienden Luke en Piere. Dit jaar had ik er echter toch wat moeite mee. Tuurlijk snapte ik dat hij dit wilde doen, want ja wie weet of hij het ooit nog eens kon doen. Maar met de prognose dat hij gemiddeld 6 maanden te leven had, vond ik het heel erg moeilijk om hem een week daarvan te moeten missen. Want wie weet hoe lang we samen nog hadden. Ik was in staat om te zeggen dat ga je niet doen. Maar ik wist wat het voor hem betekende. Ik zou uiteindelijk hem op vrijdag gaan inhalen. Deze 4-daagse werd uiteindelijk onvergetelijk (later in een andere blog meer hierover)

De uitslag van de bioptie…De arts vertelde dat Eric bij die 5 procent hoorde. We vielen totaal stil van verbazing. Ik, “Nee joh! hoe dan?” “Eric, “zie je wel ik zei het toch” vol ongeloof vroegen we “En nu?” Aangezien het ging om NET tumoren, die niet veel voorkomen, werden we doorgestuurd naar het Erasmus MC in Rotterdam. We woonden in Ede en daar was Eric ook in eerste instantie patiënt. Nu zouden we naar Rotterdam iedere keer moeten. Eric vond het fijn, want hij wilde toch al een second opinion bij Professor Dr. Casper van Eijk, specialist op het gebied van alvleesklierkanker. Maar omdat het nu ging om NET tumoren en niet de “standaard” alvleesklierkanker, kwamen we nu terecht bij een endocrinoloog/oncoloog. We kregen te horen dat het langzaam groeiende tumoren waren dus de prognose werd steeds beter, ipv maanden mochten we nu misschien in jaren denken. Maar eerst moest er een PET Scan gemaakt worden van zijn hele lichaam, om te kijken waar de NET tumoren nog meer zaten. Wat een contrast, van verdriet en verslagenheid naar hoop en opluchting. Ik ging mijn maatje nog niet kwijtraken. Want die gedachte verscheurde mij van binnen intens. Er werd een PET Scan gemaakt. En weer dat wachten op een uitslag, slopend en onzeker.

De uitslag volgde een week later. Het bleek weer net wat anders…voor de zoveelste keer. Op de scan was te zien dat de NET tumoren de oorsprong had in de dunne darm met uitzaaiingen in zijn lever. Op de scan was de tumor in de alvleesklier wel duidelijk te zien, maar niet alszijnde het een NET tumor! We gingen naar huis, met een behandelplan voor de NET tumoren. Maar na de 4-daagse ging het steeds slechter met Eric…en werden de ritjes/onderzoeken steeds zwaarder. Mijn zorgen werden groter, ik zag mijn man steeds slechter worden. Hij wilde hier niet aan. Het werd moeilijker om er met hem over te hebben. Zo open en positief als hij was net na de diagnose, zo eigenwijs en ontkennend was hij nu…In de tussentijd kreeg Eric veel meer pijn en zat ik regelmatig ’s nachts met hem op de rand van het bed om hem bij te staan tijdens de moeilijke momenten. Inmiddels hadden we diverse bezoeken aan huisarts en spoedeisende hulp achter de rug. De pijn in zijn buik werd steeds moeilijker onder controle te krijgen. Ik vond het ongelooflijk moeilijk om Eric zo te zien lijden en me machteloos te voelen. Het verscheurde me van binnen, maar ik moest sterk zijn. Hij had niks aan me als ik zou instorten. IMG_8994 2Ode aan het levenVaak was hij enorm sterk, hij bleef zo lang mogelijk verzorgen bij VV Bennekom. Ik vond het fijn voor hem, maar ik zag hem met de dag slechter worden en zei dan “moet je nu wel gaan?” Hij wilde daar niets van weten, maar zodra hij thuiskwam stortte hij geestelijk en lichamelijk in en ving ik hem op zo goed en zo kwaad als dat ging. Want man wat kon hij eigenwijs zijn. Als partner moest ik het ook wel eens ontgelden als hij niet meer wist waar ie het zoeken moest, en gefrustreerd en verdrietig was. Begrijpelijk maar wat voel je je dan machteloos. Machteloos, een gevoel wat gedurende zijn ziekte niet is weggegaan bij mij. En toch doe je wat je kunt, met liefde en hoop je dat het iets helpt. De foto links zo later bleek, zou zijn laatste wedstrijd worden als verzorger van VV Bennekom. Met een verbeten glimlach naar mij en me camera toelopend wist ik, dit is zijn laatste.

Na ondraaglijke pijnen, werd er besloten om ook een bioptie van zijn alvleesklier te doen. Wederom een week in spanning wachten wat er nu boven ons hoofd zou hangen. En toen kwam daar de klap, waar we nou ja, ik al rekening mee hield dat het zou komen. Hij bleek naast NET kanker toch ook alvleesklier kanker te hebben. Deze combinatie van kankers hadden ze nog nooit gezien. Hoe verzin je het. Wederom werd er een beroep gedaan op ons geestelijke vermogen in deze rollercoaster van heen en weer geslingerd worden tussen diverse diagnoses. Na hoop en opluchting werd wederom de grond onder onze voeten weggevaagd. Terug bij de eerste diagnose en een prognose van gemiddeld 6 maanden…

Maar eerst nog op vakantie

DSCF0336 2


Nog amper bekomen van de schok. Stond er 4 dagen later een vakantie gepland naar onze geliefde Egypte. Eric wilde koste wat het koste op vakantie, want voor het eerst zou zijn oogappel en kleinzoon Twan en zijn ouders mee gaan. En konden we hun laten zien waarom wij zo dol waren op Egypte en de mooie onderwaterwereld daar. Naast dat Twan een kanjer is, heeft hij helaas een ongeneeslijke ziekte, nl. Ataxia Teleangictasia (AT). Helaas is dit een progressieve ziekte waardoor hij niet oud zal worden. Eric zijn angst was altijd zijn kleinzoon te overleven. Na de diagnose begon bij Eric het besef door te dringen dat hij toch eerder zou overlijden dan zijn oogappel, en zo hoorde het ook vond hij. Het was een soort troostgedachte voor hem. IMG_7246 2Eric heeft 2 kinderen, ook zijn dochter met haar man besloten na de diagnose mee te gaan naar Egypte. Wat was Eric hier gelukkig mee. Het is een vakantie geworden met een lach en een traan en gesprekken die anders niet gevoerd zouden worden. Wat vond ik het moeilijk om met de vele gedachtes die iedere dag weer in mijn hoofd oppopte om te gaan. Ooit waren deze vakanties samen, een tijd van totale zorgeloosheid en ontspanning. Dit keer voelde alles anders. Eric kon verschrikkelijk genieten van het snorkelen. Als ik dan heerlijk met een boekje op een zonnebedje lag, kwam hij met de mooiste verhalen naar me toe van wat hij daar gezien had. Hij heeft mij ooit leren snorkelen. Vaak nam hij een gekookt ei mee voor de vissen, joh dan kwamen er toch mooie en grote exemplaren op af. Zo heeft hij mij eens ontzettend laten schrikken tijdens het snorkelen, ik wist niet dat hij in de buurt was en een ei bij zich had. Hij ging dat ei onder water verkruimelen en ineens werd ik omringd door tientallen vissen en kwamen ze op me af. DSCF0311 2Dat waren echt niet de kleinste, wat een schik kon hij van zijn eigen geintjes hebben. Ik hoor hem nog lachen…Tijdens deze vakantie hebben we bijzondere dingen gedaan en beleefd. Eric intens te hebben zien genieten van alles en iedereen, is een overgetelijke herinnering. Maar helaas ging deze vakantie over en moesten we terug naar de realiteit. Voor dat we gingen kregen we te horen van sommigen “moeten jullie wel gaan, zou je niet gelijk in de medische molen moeten gaan en behandeld worden?” Tuurlijk hebben we daar ook wel over nagedacht, maar de prognose was zo slecht dat de arts ons adviseerde indien mogelijk te gaan. Ook vonden mensen achteraf dat we niet hadden moeten gaan, tja zoveel meningen maar de belangrijkste mening was van Eric zelf. Het was de beste keus die Eric had kunnen maken, dit was anders door de snelle verslechtering van zijn gezondheid niet mogelijk meer geweest een korte tijd later. Wij zeiden dan ook gekscherend tegen iedereen die het horen wilde, “krijg je te horen dat je ernstig ziek bent, ga op vakantie met je dierbaren” Eric gaf het geestelijke kracht door deze vakantie, want het zou zwaar worden.

De diagnose

Eric scheveningenDe dag dat alles anders werd, vol ongeloof. Want hoe dan? Waarom? Daar krijg je sowieso toch geen antwoord op maar toch kwamen deze vragen in me naar boven. We zaten daar met z’n tweetjes, de dokter achter haar bureau. De gevreesde zin kwam eruit…”ik heb slecht nieuws voor u, u heeft uitgezaaide alvleesklierkanker”. Dat komt dus RAUW OP JE DAK. En wat er dan gebeurd met je…van alles. Eric en ik keken elkaar vol ongeloof aan, en vroegen aan de arts of ze het wel zeker wist. Natuurlijk had hij klachten maar jemig, dit wil je niet horen. No way. Maar toch was het zo. verdriet, ongeloof, woede wisselen elkaar in rap tempo af. Het weinige dat Eric kon uitbrengen was…ja maar ik ga wel dinsdag op vakantie hoor. Hoe dan ook. Want het zou een speciale zijn. (later daar meer over) Vervolgens ben ik familie en vrienden gaan bellen, ik schiet afwisselend in de doe modus en naar lamgeslagen zijn. Er komt familie langs bij ons thuis, de stemming is alsof er al iemand overleden is. Dat is natuurlijk ook al bijna! Want ja alvleesklierkanker die uitgezaaid is, daar is de prognose super slecht van. Iedereen reageert op zijn/haar eigen manier. De een is stil en staart voor zich uit, de ander huilt. Ik, ik voel me boos, verdrietig, lam geslagen en weet ik veel wat nog meer. Eric is afwisselend verdrietig en strijdlustig. “Ik ga de artsen versteld doen staan” zei hij. Ik, “ik hoop het”.