De tijd vliegt voorbij en het vliegt me aan…

Nog een week tot 1 oktober dan is het precies 1 jaar geleden dat Eric overleed. Ik kan niet bevatten dat ik alweer een jaar zonder hem heb moeten leven. De afgelopen dagen, de dagen die komen zorgen ervoor dat ik erg onrustig ben. Vorig jaar om deze tijd moesten we al zachtjes aan afscheid nemen van elkaar, in de laatste fase was ik hem al aan het kwijt raken. Toch zag ik dat toen niet, maar nu worden de dingen langzaam aan helderder maar ook pijnlijker. Maar er is niet genoeg tijd om hier aan te denken of te voelen. Het afgelopen jaar ben ik geleefd, de tijd heeft mij geleefd, er is zoveel tijd aan mij voorbij gegaan. Vaak had en heb ik het gevoel dat het me aanvliegt en ik het niet kan bijbenen. De tijd gaat te snel voor mij! Het afgelopen jaar stond vooral in het teken van Eric’s laatste wensen vervullen. Met liefde deed en doe ik dat, maar het slurpt me op. Nu ben ik met het laatste stukje bezig, zijn boek. Het boek ‘Onderuit de Waterzak’ wat door hem, Mark en Luc geschreven is. Ik zal even teruggaan in de tijd! Eric was voetbalverzorger bij diverse clubs op de Veluwe. Hij maakte nogal eens wat mee, maar ook trok hij dit aan omdat hij nou eenmaal een bijzondere man was. Jaren geleden zij hij eens “ik moet een boek gaan schrijven, met als titel ‘Onderuit de Waterzak’ van Baasje”. Cover1Vol met verhalen en anekdotes, maar de jaren verstreken en het kwam er gewoonweg niet van, tot juni 2017 de diagnose kanker daar was. Ineens maakte hij er haast mee en trommelde Mark en Luc op, 2 jongens waarvan 1 nog spelende is bij VV Bennekom en de ander speler was. De een is sportjournalist van beroep de ander doet iets met marketing, regelmatig was dat boek met Baasje ter sprake gekomen. Nu moest ie er dan toch echt komen, zo geschiede. De verhalen en anekdotes die waren er wel alleen moest Baasje ze nog uit z’n hoofd op papier zetten. Hij kon pas slapen als hij alles op papier had gezet, en dat was na 2 nachten doorhalen! Eric heeft kort voor zijn overlijden nog de ruwe versie kunnen lezen, hij was dik tevreden. Maar het was nog niet af! Ergens begin dit jaar, ik zou niet meer precies weten wanneer, heb ik Mark en Luc benaderd of we het boek af konden maken. Het was 1 van Eric’s laatste wensen dat dat boek er kwam en de opbrengst moest naar het goede doel. Ik vond dat ik dit nog moest doen, wist alleen niet hoe. Samen met de 2 jongens zijn we stap voor stap verder gegaan, niet wetende wat er eigenlijk bij het uitgeven van een boek komt kijken. Naast het boek inhoudelijk voltooien, foto’s uitzoeken voor het boek, stichting oprichten, bankzaken regelen, sponsoren zoeken voor de onkosten, administratie opzetten en veel momenten van overleg wordt het boek eindelijk nu gedrukt. Wat heb ik Eric soms vervloekt om het boek, dat hij mij hiermee opzadelde. Maar nu overheerst trots, trots op Eric en de jongens waarmee hij het schreef, maar ook op mezelf dat ik toch doorgezet heb, ook al heeft dit een grote ruimte ingenomen waardoor ik mijn verdriet opgeschoven heb. Maandag 1 oktober, zijn sterfdag, komt er weer een stukje van hem tot leven, dan zal het boek gepresenteerd worden aan het grote publiek, ook daar zijn we nog erg druk mee. Hierdoor is er geen/weinig tijd om deze moeilijke periode die het eigenlijk is, echt tot me door te laten dringen. Zo nu en dan, komen de dagen van vorig jaar om deze tijd met flarden terug en krijg ik lichte paniekgevoelens bij de beelden van Eric die lijdt in zijn ziekbed en nauwelijks meer op me reageert. Ik kan dit nu niet volledig naar boven laten komen, er is geen ruimte in mijn systeem er is geen tijd! Maar het zit er wel!

Doordat de tijd zo snel en gevuld voorbij is gegaan, heb ik ook weinig geschreven. Ook hier had ik geen ruimte voor in mijn hoofd. Wellicht zal het bovenstaande warrig over kunnen komen, maar dat komt omdat mijn harde schijf vol zit. Ik verlang dan ook naar tijd voor mezelf, naar tijd voor mezelf met Eric ipv tijd met Eric en alles eromheen, want zo is het gegaan het afgelopen jaar.

Maar voor nu is alles wat ik wens dat het boek ‘Onderuit de Waterzak’ verkoopt als een tierelier, zijn verhalen de wereld in gaan en heel veel geld ophaalt voor de 2 goede doelen supportcasper.nl en de twanfoundation.nl. Meer informatie kijk op de Facebook pagina van Onderuit de Waterzak of stuur een mail naar: onderuitdewaterzak@hotmail.com

Confronterend…

Eric is alweer 9 maanden ‘dood’, of ik nu wil of niet of ik er aan toe ben of niet, soms zijn er dingen, momenten die mij onverwacht confronteren met het feit (ik weet dat het zo is, maar toch) dat ie er niet meer is. Zo ook tijdens de overdracht van het appartement bij de notaris, de notaris las de verkoop/koopakte voor. Mevrouw S verkerk geboren te… weduwe van….Ik weet nog dat ik daar zat en dacht waarom moet dat er nu weer bijgezegd worden, wrijf het er nog maar ff extra in! Volgende voorbeeld,  de 4-daagse die volgende week weer begint. Het was zijn passie, wandelen. Zelfs vorig jaar toen hij al ziek was, liep hij de 4-daagse uit voor de 15e keer. Zit ik tv te kijken of op Facebook, komt er ineens iets van de 4-daagse voorbij. Confronterend omdat Eric niet meer zal meedoen, ik hem niet meer op de laatste dag zal binnenhalen. De eindeloze verhalen van hem over het wandelen niet meer zal horen. En nog een voorbeeld, de jaarlijkse feestavond van de selectie van Vv Bennekom waarmee ieder jaar het afgelopen voetbalseizoen wordt afgesloten, begin van het seizoen was Eric er nog bij, nu sloot ik het voor hem af die avond. Ook confronterend is, zien dat stelletjes samen uiteten zijn, lekker terrasje pakken. Of mijn verjaardag die er binnenkort aan zit te komen, hij zal er voor het eerst niet bij zijn, voor het eerst krijg ik geen verjaardagskus en knuffel van hem, of onze trouwdag die ook binnenkort is, we mochten maar 10 jaar getrouwd zijn. klaproos en tekstDit zijn dan de grotere confronterende dingen maar dagelijks zijn er kleine dingen die me doen beseffen dat hij er niet meer is. Of iets zien, en dan gelijk denken “o dat hebben wij ook gedaan of dat was toen en toen of Eric zei dat ook altijd”…. En nog veel meer. Nu doen de herinneringen en confrontaties pijn en zorgen ze nog voor verdriet maar ook nog steeds voor boosheid. Boosheid? Ja, ik ben boos, over alles, op Eric, op mezelf, op anderen, op het leven, pfff wat niet. Het schijnt dat boosheid ook bij de rouw hoort, net zoals zoveel emoties, gevoelens en gedachtes. Ik vind het zwaar, ik heb het nu zwaarder dan vlak na zijn overlijden Het gemis is voelbaarder het wordt groter. Eerst moest ik sterk zijn en heel veel regelen, nu mag ik minder sterk zijn en zou er ruimte moeten zijn voor mijn verdriet, ik wil het niet voelen maar weet dat het ook nodig is voor de verwerking. Hoe dan? Ik heb goede begeleiding en daar lukt het soms om naar het verdriet te kijken en het soms een beetje er te laten zijn. Maar jemig ik wil niet verdrinken in de tranen, niet de pijn voelen, niet beseffen dat hij er echt niet meer is. Hoe langer Eric dood is hoe slechter ik me ga voelen. Schijnt ook normaal te zijn in de rouw, echt ik krijg de schijt van ‘het is normaal of logisch’! Ik vind het namelijk niet logisch en normaal dat hij er niet meer is!!!!

Onverwacht groot cadeau…

Eric was regelmatig aan het schrijven, voetbalverhalen en met name anekdotes over zijn leven als verzorger. (Binnenkort komt er een boek uit met al deze verhalen en interviews, later meer hierover)

Het was voor mij niet vreemd dat Eric bij leven regelmatig een schrijfblok pakte en zat te schrijven,  maar ik dacht alleen over voetbal. 2 dagen na zijn overlijden dacht ik ineens aan die kladblokken met verhalen en ging er naar opzoek, niet wetende wat een enorm cadeau hij voor mij en zijn kinderen had achtergelaten. Eric's gedichten022 cropHij bleek niet alleen over voetbal te hebben geschreven, ik vond een stapel vol gedichten, brieven, gedachtes op papier. Verhalen over mij, aan mij, over zijn kinderen, kleinkind en zelfs een verhaal over en voor spikey onze trouwe viervoeter. Ik was met stomheid geslagen, Zijn woorden op papier te zien raakt, ontroerd en verwarmd mij diep in mijn binnenste.

IMG_7764 bIk vraag me nu af toen hij dit schreef, of hij besefte wat voor een groot cadeau hij achterliet. Het is zeer persoonlijk, maar ik wil toch een paar stukjes hier delen. Naast het verdriet wil ik ook mooie en positieve dingen/ervaringen delen, want zelfs dat kan er zijn wanneer je iemand verliest. Al ben ik nu even niet helemaal instaat om de mooie en positieve dingen ook echt te voelen en binnen te laten komen, soms een klein beetje, voel ik wel enorme dankbaarheid voor deze brieven. Een erfenis die onbetaalbaar is…

Eric's gedichten050 cropEric's gedichten046 crop

 

 

 

 

Wat doe je met de as?

Eric is gecremeerd, wat overblijft is een koker met as en dan… Er zijn tegenwoordig veel mogelijkheden omtrent asuitstrooiing…Op het strooiveld bij het crematorium, of op een plek waar diegene graag kwam, er zijn zelfs mensen die de as van hun dierbare overal mee naar toe nemen en op iedere plek waar ze dan zijn een beetje as achterlaten. Die van Eric was ook een niet alledaagse. Tijdens onze laatste reis in Egypte hebben we besproken wat hij wilde, indien mogelijk wilde hij uitgestrooid worden in de zee in Egypte. 13 x zijn we samen naar Egypte geweest, het was zijn 2e thuis. IMG_0824 (1)De onderwaterwereld daar maakte hem gelukkig en ontspannen dus was het voor mij duidelijk dat ik er alles aan moest doen om zijn wens te doen uitkomen. Wanneer dan? Moest het aangevraagd worden? Had ik speciale papieren nodig? Pff er kwam nog best wat bij kijken. Op alles kwam een antwoord en kon het geregeld worden. Maar wanneer dan… De cirkel was rond om het op zijn geboortedag plaats te laten vinden, 16 maart 1956 kwam hij ter wereld, nu heb ik hem weer terug geven op deze dag, op de mooiste plek ter wereld voor hem en mij. Het viel me zwaar om hem te laten gaan, maar het was ook bijzonder en mooi. In een zee van bloemen heb ik zijn as uitgestrooid, maar het moment waarop we vertrokken van de plek brak ik. Wederom moest ik afscheid nemen en loslaten, maar het is goed zo, ik heb zijn wens kunnen inwilligen.

Geen tijd om te rouwen…

Geen tijd om te rouwen, is zo waar in de eerste periode na het overlijden. Eerst is daar natuurlijk het regelen van de uitvaart, hierna werd ik overvallen door enorme paniekaanvallen. 6 weken ben ik psychisch van de leg geweest omdat ik moeite had met de beelden en geluiden in mijn hoofd door de laatste weken van Eric’s leven en zijn moment van overlijden. Ik had enorm veel moeite met het feit dat mijn man zo ontzettend had geleden dat ik psychische klachten kreeg. Uiteindelijk werden de beelden minder door erover te praten met de huisarts en een psycholoog. Verdwijnen zullen deze beelden niet maar het is nu beter te verdragen, soms komt de woede en het verdriet van zijn lijden nog naar boven, hoe rot dat ook is is het ook nodig voor de verwerking.  IMG_5372b  Vervolgens kom je dan een beetje tot jezelf en is daar de administratieve rompslomp die afgewikkeld moet worden, dit heeft ruim 4 maanden geduurd! Wij dachten alles goed geregeld te hebben maar dat bleek toch niet helemaal zo te zijn. Neem bijvoorbeeld het appartement en de hypotheek, overal stond Eric’s naam op en niet de mijne. Dus ging ik door de molen die bureaucratie heet. Het heeft bijna 4 maanden geduurd voordat de hypotheekvertrekker mij kon vertellen of ik mocht en kon blijven wonen in het huis. Dan merk je wat een logge organisatie Nationale Nederlanden is. Je komt onderop de stapel te liggen en de wachttijd van behandeling van je cases is dan 4 maanden!!! Terwijl je juist in die periode behoefte hebt aan duidelijkheid opdat je weet of je kan blijven wonen of niet. Een keer of 20 contact opnemen helpt gewoon niet, want je bent niet de enige…Naast de hypotheekshit waren er ook de verzekeringen, abonnementen, lidmaatschappen etc…die gewijzigd cq opgezegd moesten worden, en als dat nou in 1 keer allemaal goed zou gaan…nee dus. Helaas was naast de administratieve shit nog andere shit wat zorgde dat ik niet aan rouwen toe kwam. Eric had 2 kinderen en een kleinkind, helaas hebben zij besloten na de uitvaart het contact met mij te beëindigen. Waardoor ik ook mijn oogappel Twan niet meer zie, ik ben dus niet alleen mijn man verloren maar ook een heel gezin, zij zijn toch ruim 13 jaar onderdeel van mijn leven geweest. De laatste 7 jaar heb ik ontzettend mogen genieten van onze kleinzoon Twan, regelmatig kwam ie logeren of ik haalde hem uit school en ging leuke dingen met hem doen. Naast dat ik rouw om Eric, rouw ik ook om het gemis van Twan. Het is dubbelop. Uit respect naar iedereen en hoop voor de toekomst, ga ik niet vertellen wat er precies is gebeurd. Laten we het erop houden dat het toch lastiger was dat ik Eric’s 2e vrouw was/ben. Helaas zorgde dit voor nog meer stress/spanning en enorm verdriet bij mij, waardoor ik niet bij het rouwgevoel kon komen. Ik zat in de overlevingsmodus, en zit daar soms nog steeds in geloof ik. Het is verdraaid moeilijk om het leven weer te leven, want de emoties krijgen nu meer de overhand, ik ben aan het rouwen schijnt…Rouwen het is een klote woord, want je kunt er niks mee. Er zijn zoveel verhalen over hoe rouwen in zijn werk gaat, maar het is voor iedereen en iedere situatie anders. Het is ook van te voren niet te zeggen hoe iemand gaat rouwen. Ik dacht het te weten, maar het liep totaal anders. IMG_5383bBij mij komen en gaan de emoties in golfbewegingen. Soms is het moeilijk me eraan over te geven, bang dat ik het niet aan kan. ‘Hoeveel verdriet kan een mens aan’ vroeg ik mezelf af een paar maanden geleden, ik weet nu dat ik veel kan hebben maar het is verdomd hard werken om niet te verdrinken.

 

Na alle administratie te hebben afgehandeld besloot ik weg te gaan uit Ede en dat betekende verkoop van het appartement waar Eric en ik lief en leed hadden gedeeld. Herinneringen die we samen gemaakt hebben zal ik altijd met me meenemen waar ik ook ga. Was het besluit moeilijk? Nee, ook al had ik fijne buren om me heen, het voelde niet meer als thuis. Iedere dag zat ik om half 6 te wachten tot Eric thuis kwam, en ik voelde dat dat niet weg zou gaan. Maar niet verwachtend dat het appartement binnen 3 dagen verkocht zou zijn, voelde ik wel opluchting. Het geeft mij nu nieuwe kansen (Later meer hierover).

De jongens…

IMG_5921 3De dag na de uitvaart moesten de jongens van Eric “gewoon”….een competitie wedstrijd voetballen. Er was aan mij gevraagd of ik dat wel wilde, ik besloot dat het gewoon door moest gaan want dat is wat Eric gewild zou hebben, dus werd er gespeeld. Wij als familie werd met de uitvaart gevraagd of wij aanwezig wilde zijn. We waren met z’n allen aanwezig. De jongens kwamen met het door Eric ontworpen doek het veld op, wij er achteraan. Er klonk een in memoriam door de veldspeakers gevolgd door een minuut stilte. Ontzettend mooi en bijzonder om samen met de jongens en het begeleidingsteam daar op de middencirkel te staan. Ik en de kinderen kregen een bal gesigneerd door alle spelers en staf. Ik heb ze toegesproken en bedankt en aangemoedigd dat ze moesten winnen. En dat gebeurde, mooier kon het eerbetoon niet zijn. Nu na een half jaar ervaar ik nog steeds steun van diverse jongens en ga ik nog regelmatig kijken bij VV Bennekom, hoe raar en moeilijk het soms ook is om Eric niet op zijn vertrouwde plekje in de dugout te zien zitten of het veld in te zien lopen bij een blessure. En toch is het ook fijn om daar te zijn, Eric zijn geest is nog steeds voelbaar daar en zolang ik dat ervaar zal ik blijven gaan.IMG_5883 2

De uitvaart

Na een tijdje van afwezigheid heb ik weer tijd en ruimte in mijn hoofd om te schrijven. Ik ben naar ons geliefde Egypte geweest om zijn as daar uit te strooien op zee, dit was zijn laatste wens. Later meer hierover.

Tijdens onze bijzondere laatste reis naar Egypte, heeft Eric mij verteld wat hij wilde voor zijn uitvaart. Ondanks dat je dit soort gesprekken liever niet wilt voeren, was het toch fijn om te weten wat zijn wensen waren. Het bleken bijzondere, mooie maar ook uitdagende wensen te zijn. Eric Baas18Hij wilde de uitvaart bij zijn voetbalclub VV Bennekom, in de kantine. Dankzij uitvaartonderneemster Dineke de Ruiter, VV Bennekom en diverse vrienden en familie werd het een waardig afscheid. Zijn ziekte was zeer onwaardig maar de uitvaart was mooier dan hijzelf had kunnen wensen. Meer dan 300 mensen kwamen afscheid van hem nemen en brachten mij steun en kracht. Je zou denken dat het moment van overlijden definitief aanvoelt maar op de dag van de uitvaart ervaarde ik het intense verdriet en gevoel van een definitief afscheid nog veel meer. Bijvoorbeeld toen hij voor de laatste keer ons huis verliet, het besef dat hij nooit meer zou terugkeren op de plek waar wij na ons trouwen een leven samen opbouwde. Met een uitvaartbus kwamen we aan bij VV Bennekom, nadat iedereen afscheid had genomen van Eric, reste voor ons de taak om de kist definitief te sluiten, weer zo’n definitief afscheidsmoment, verrot moeilijk want het is het laatste moment dat je iemand nog kunt aanraken en zien.Eric Baas47 Maar je weet dat het moet dus doe en kun je het. Maar van binnen werd ik verscheurd, ik weet niet goed hoe ik het heb kunnen doen zoals zoveel dingen later. De uitvaart bestond uit een mengeling van liedjes, verhalen, speeches etc door zijn kinderen, kleinzoon, moeder, vrienden, en ook ik heb gespeecht. Mijn gevoel zei dat ik dit moest doen. Maar toen het moment daar was, voelde mijn benen pap. Ik dacht ‘kom op San, je kan dit’ na 2 zinnen voelde het alsof ik ineens gedragen werd, was het Eric die mij hielp? Ik voelde ineens een kracht, die ik niet kende. Maar het was genoeg om dit te doen, net zoals daarvoor de kist sluiten. Soms ervaar je dat je sterker bent dan je dacht! Na de plechtigheden volgde een condoleance samenzijn met de door Eric geliefde liedjes op de achtergrond en met een drankje. Eric Baas136Men kon op de kist wat persoonlijks schrijven. Aansluitend onder een boog van rode rookfakkels door, werd voor de aanstaande crematie de kist na de uitvaartbus gebracht terwijl zijn lievelingsnummer you’ll never walk alone te horen was.
Dan rest er nog het laatste wat gedaan moet worden. Want het voelt als moeten, je werkt voor je gevoel ook een draaiboek af. Het moet gebeuren, want je kunt hem niet bij je houden ook al schreeuwt alles in je lijf dat hij moet blijven. Uiteindelijk sta je dan als naasten in het crematorium om de kist heen, met alle persoonlijke schrijfsels erop. Afscheid nemen van Marco Borsato wordt gedraaid, hoe mooi nummer ook maar toch moet/neem je afscheid. De kist ging zakken en ik voelde me ondanks de aanwezigheid van mijn dierbaren alleen, alsof de ene helft van mijn hart weggerukt werd. Uiteindelijk heb ik hem tot hij de crematieoven inging bijgestaan. Ik dacht dat ik het eng zou vinden maar het werd met veel respect en rust gedaan, ik heb het uiteindelijk niet als eng of raar ervaren, waardoor het nu een waardevolle herinnering is.Eric Baas129