Geen tijd om te rouwen…

Geen tijd om te rouwen, is zo waar in de eerste periode na het overlijden. Eerst is daar natuurlijk het regelen van de uitvaart, hierna werd ik overvallen door enorme paniekaanvallen. 6 weken ben ik psychisch van de leg geweest omdat ik moeite had met de beelden en geluiden in mijn hoofd door de laatste weken van Eric’s leven en zijn moment van overlijden. Ik had enorm veel moeite met het feit dat mijn man zo ontzettend had geleden dat ik psychische klachten kreeg. Uiteindelijk werden de beelden minder door erover te praten met de huisarts en een psycholoog. Verdwijnen zullen deze beelden niet maar het is nu beter te verdragen, soms komt de woede en het verdriet van zijn lijden nog naar boven, hoe rot dat ook is is het ook nodig voor de verwerking.  IMG_5372b  Vervolgens kom je dan een beetje tot jezelf en is daar de administratieve rompslomp die afgewikkeld moet worden, dit heeft ruim 4 maanden geduurd! Wij dachten alles goed geregeld te hebben maar dat bleek toch niet helemaal zo te zijn. Neem bijvoorbeeld het appartement en de hypotheek, overal stond Eric’s naam op en niet de mijne. Dus ging ik door de molen die bureaucratie heet. Het heeft bijna 4 maanden geduurd voordat de hypotheekvertrekker mij kon vertellen of ik mocht en kon blijven wonen in het huis. Dan merk je wat een logge organisatie Nationale Nederlanden is. Je komt onderop de stapel te liggen en de wachttijd van behandeling van je cases is dan 4 maanden!!! Terwijl je juist in die periode behoefte hebt aan duidelijkheid opdat je weet of je kan blijven wonen of niet. Een keer of 20 contact opnemen helpt gewoon niet, want je bent niet de enige…Naast de hypotheekshit waren er ook de verzekeringen, abonnementen, lidmaatschappen etc…die gewijzigd cq opgezegd moesten worden, en als dat nou in 1 keer allemaal goed zou gaan…nee dus. Helaas was naast de administratieve shit nog andere shit wat zorgde dat ik niet aan rouwen toe kwam. Eric had 2 kinderen en een kleinkind, helaas hebben zij besloten na de uitvaart het contact met mij te beëindigen. Waardoor ik ook mijn oogappel Twan niet meer zie, ik ben dus niet alleen mijn man verloren maar ook een heel gezin, zij zijn toch ruim 13 jaar onderdeel van mijn leven geweest. De laatste 7 jaar heb ik ontzettend mogen genieten van onze kleinzoon Twan, regelmatig kwam ie logeren of ik haalde hem uit school en ging leuke dingen met hem doen. Naast dat ik rouw om Eric, rouw ik ook om het gemis van Twan. Het is dubbelop. Uit respect naar iedereen en hoop voor de toekomst, ga ik niet vertellen wat er precies is gebeurd. Laten we het erop houden dat het toch lastiger was dat ik Eric’s 2e vrouw was/ben. Helaas zorgde dit voor nog meer stress/spanning en enorm verdriet bij mij, waardoor ik niet bij het rouwgevoel kon komen. Ik zat in de overlevingsmodus, en zit daar soms nog steeds in geloof ik. Het is verdraaid moeilijk om het leven weer te leven, want de emoties krijgen nu meer de overhand, ik ben aan het rouwen schijnt…Rouwen het is een klote woord, want je kunt er niks mee. Er zijn zoveel verhalen over hoe rouwen in zijn werk gaat, maar het is voor iedereen en iedere situatie anders. Het is ook van te voren niet te zeggen hoe iemand gaat rouwen. Ik dacht het te weten, maar het liep totaal anders. IMG_5383bBij mij komen en gaan de emoties in golfbewegingen. Soms is het moeilijk me eraan over te geven, bang dat ik het niet aan kan. ‘Hoeveel verdriet kan een mens aan’ vroeg ik mezelf af een paar maanden geleden, ik weet nu dat ik veel kan hebben maar het is verdomd hard werken om niet te verdrinken.

 

Na alle administratie te hebben afgehandeld besloot ik weg te gaan uit Ede en dat betekende verkoop van het appartement waar Eric en ik lief en leed hadden gedeeld. Herinneringen die we samen gemaakt hebben zal ik altijd met me meenemen waar ik ook ga. Was het besluit moeilijk? Nee, ook al had ik fijne buren om me heen, het voelde niet meer als thuis. Iedere dag zat ik om half 6 te wachten tot Eric thuis kwam, en ik voelde dat dat niet weg zou gaan. Maar niet verwachtend dat het appartement binnen 3 dagen verkocht zou zijn, voelde ik wel opluchting. Het geeft mij nu nieuwe kansen (Later meer hierover).

De jongens…

IMG_5921 3De dag na de uitvaart moesten de jongens van Eric “gewoon”….een competitie wedstrijd voetballen. Er was aan mij gevraagd of ik dat wel wilde, ik besloot dat het gewoon door moest gaan want dat is wat Eric gewild zou hebben, dus werd er gespeeld. Wij als familie werd met de uitvaart gevraagd of wij aanwezig wilde zijn. We waren met z’n allen aanwezig. De jongens kwamen met het door Eric ontworpen doek het veld op, wij er achteraan. Er klonk een in memoriam door de veldspeakers gevolgd door een minuut stilte. Ontzettend mooi en bijzonder om samen met de jongens en het begeleidingsteam daar op de middencirkel te staan. Ik en de kinderen kregen een bal gesigneerd door alle spelers en staf. Ik heb ze toegesproken en bedankt en aangemoedigd dat ze moesten winnen. En dat gebeurde, mooier kon het eerbetoon niet zijn. Nu na een half jaar ervaar ik nog steeds steun van diverse jongens en ga ik nog regelmatig kijken bij VV Bennekom, hoe raar en moeilijk het soms ook is om Eric niet op zijn vertrouwde plekje in de dugout te zien zitten of het veld in te zien lopen bij een blessure. En toch is het ook fijn om daar te zijn, Eric zijn geest is nog steeds voelbaar daar en zolang ik dat ervaar zal ik blijven gaan.IMG_5883 2

Mijn baasje is niet meer…

Mensen rouwen maar dieren ook, in ieder geval onze teckel Spikey. 10 jaar geleden haalden we Spikey uit een asiel, waar hij 1 jaar oud net een paar dagen verbleef. Ik werd kijkend naar zijn foto op de site van het asiel meteen verliefd. Ik zei tegen Eric; ‘die gaan we halen’, Eric; ‘je denkt toch zeker niet dat ik met een teckel ga lopen!’ Uiteindelijk bleek het liefde op het eerste gezicht. Het uitlaten ging soms met enige tegenzin, maar wat waren zij maatjes. IMG_1336Ode aan het levenToen Eric net was overleden en hij opgebaard lag in de woonkamer, wilde Spikey bij zijn baasje kijken. Hij bleef steeds kwispelend en omhoog kijkend bij het bed van Eric staan. Ik had weleens gehoord dat honden afscheid nemen van hun overleden baasje, maar ik had niet kunnen bedenken hoeveel verdriet Spikey zou hebben. 2 dagen na het overlijden zette ik Spikey op het bed bij Eric, hij liep langs het lichaam van zijn baasje omhoog naar zijn gezicht. Voorzichtig ging hij snuffelen aan zijn ogen, oren en mond. Hij liep weer naar beneden en ging op de benen van Eric liggen. Hij krapte met zijn pootje over de lakens waaronder de handen lagen. Ik sloeg het laken terug en Spikey duwde zijn neus onder de handen van zijn baasje, maar er kwam geen reactie, baasje aaide niet meer. Vervolgens zag je het verdriet op het snoetje van Spikey, hij had tranen, rode ogen en neusje. Hartverscheurend om te zien dat ook hij besefte dat zijn maatje er niet meer was. Vervolgens heeft dit tafereel zich iedere dag herhaald tot aan de uitvaart. Na de uitvaart was Spikey Spikey niet meer hij werd met de dag meer down, lusteloos en wilde niet wandelen etc.. Hij kreeg zelfs epilepsie, wat hij nooit eerder had. Nu zit hij sinds een paar maanden aan de antidepressiva. Want ook hij was ontroostbaar net als zijn bazinnetje. Nu bijna 5 maanden later gaat het beter met hem. Maar wanneer ik een filmpje op mijn telefoon afspeel van Eric en Spikey zijn stem hoort, wordt ie onrustig en zie je dat hij verdrietig wordt. Net als ik, is Spikey ook een maatje verloren…

Hij is niet meer…

Dood, en dan. Er wordt een arts gebeld om de dood officieel vast te stellen. De overige naasten en uitvaartonderneemster worden gebeld. En daar zit je dan ’s nachts met z’n allen, elkaar huilend in de armen vallend. Gedachtes en gevoelens wisselen elkaar af. Ongeloof, intens verdriet, maar ook opluchting, opluchting het voelt raar, want je wilt je man niet kwijt , maar opgelucht voor hem dat hij niet meer lijdt. Maar het voelt zo dubbel. Ik zeg tegen mezelf hij heeft nu rust, maar die rust voelt ook raar want het past niet bij hem. Nooit was hij helemaal rustig door zijn ADHD! En nu…geen beweging geen geluid niks meer. Nadat iedereen tegen de ochtend weer weg is, toch nog maar weer even naar bed. Maar wat is het moeilijk en raar als je man net is overleden.  Eten slapen boodschappen doen, het voelt als verraad! Want hij kan het niet meer en ik leef door. Ik moet door, maar mijn eerste gevoel na zijn overlijden was: ‘Ik ga mee met je, ik wil niet achterblijven’ Maar dat is natuurlijk niet de realiteit. Na een paar uur komt de uitvaartonderneemster en bespreken we wat er gebeuren moet. Ik voel me leeg en schiet in de overlevingsmodus. De eerste dag dat Eric niet meer leeft komen familie en vrienden langs om tja…om wat…kijken? Condoleren? Ik beleef het niet echt. Het lukt ook niet om iedereen onder ogen te komen, het is even te veel. Ik moet nog de afgelopen nacht, de laatste nacht van Eric laten bezinken. En dat lukt niet echt. Ik duw het weg. Dus vlucht ik even naar de buurtjes om de rust op te zoeken. Eric blijft thuis opgebaard, wat hij en ik wilde. Het is fijn maar ik moest er wel aan wennen, hij is er wel maar ook weer niet. Maar wat ben ik nu blij dat ik dat zo gedaan heb. Ieder moment wanneer ik dat wilde kon ik hem aanraken, bij hem zijn zolang dat nog kon. Het was niet eng om een lijk in huis te hebben, want zo zag ik hem niet. Hij is dood maar nog steeds kon ik hem aanraken wanneer en hoelang ik dat wilde. 2e dag moest er actie ondernomen worden, ik zou en moest zelf de rouwkaart maken, maar ik blokkeerde. Dankzij Dineke (uitvaartonderneemster) kon ik de kaart toch maken. Samen hebben we achter de laptop gezeten, ik gaf aan wat ik in mijn hoofd had en zij voerde het uit. Het was voor mij belangrijk om dit te doen. 3e dag werden de enveloppen geschreven, ik wilde daar niet bij zijn en ging de stad in. Waar ik me normaal gewoon prima bij voelde, was het nu raar en voelde ik boosheid. Toen ik in de stad liep, was het alsof ik stilstond en iedereen maar door rende. Mijn wereld stond stil en alles om me heen ging door alsof er niets was gebeurd. Ik wilde schreeuwen ‘weten jullie wel dat mijn man overleden is’! De volgende dagen werden in beslag genomen door de uitvaart uitdenken en bespreken. Ik heb die week niet echt beleefd. Ondanks dat ik veel hulp had, moesten mijn hersenen overuren draaien en kon ik door de drukte nog niet stilstaan bij het feit dat hij er straks echt niet meer zou zijn…