Doe mij maar een wees…!

Sinds ik alleen ben komen te staan word er regelmatig, meestal door minder bekende gevraagd of ik al behoefte heb aan een nieuwe vent/partner. Na 1 1/2 jaar zeg ik nog steeds NEE, ik heb geen behoefte aan een nieuwe partner. Daar heb ik zo mijn redenen voor, o.a.:

  1.  Ik nog niet over het verlies van Eric heen ben, heb het nog nauwelijks kunnen verwerken.
  2. Ik goed alleen kan zijn en heb daardoor niet iemand nodig om de leegte op te vullen , die zo nu en dan wel voelbaar is. Ik heb lieve familie en vrienden die ik koester en zij mij.
  3. Ik moet er niet aandenken om ooit nog schoonfamilie of bonus kinderen te hebben vanwege de pijn en het verdriet wat ze je kunnen aan doen en afnemen.

Nummertje 3 heb ik helaas keihard ondervonden.

Zodra je verliefd wordt dan krijg je zijn familie en indien aanwezig ook zijn kids erbij, zij moeten jou en de keuze van hun zoon, broer, vader accepteren. En andersom geld dit natuurlijk ook zo, een relatie heeft geen kans van slagen als de aanwaaiende partner de familie niet accepteert of wilt leren kennen. Ik heb geprobeerd de harten te veroveren, zonder succes bij zijn familie, maar wel (dacht ik) bij zijn kinderen. Tijdens ons huwelijk heb ik me opengesteld voor zijn naasten, gevoelsmatig werden zij ook mijn naasten. Helaas ben ik zeer regelmatig tot op mijn bot gekwetst en pijn gedaan door een schoonfamilie die niet kan liefhebben en het makkelijker vindt om te oordelen dan te luisteren maar naar de buitenwereld is het een grote poppenkast van een zogenaamd hechte familie. Wat klinkt dat bitter hè, bah dat wil ik helemaal niet zijn maar ik heb me daar wel bitter over gevoeld. Deze schoonfamilie drama neem ik helaas mee in mijn rugzak wat mijn gedachte over een eventuele nieuwe partner beïnvloed . Na anderhalf jaar ze niet gezien te hebben, kan ik oprecht zeggen dat ik die mensen totaal niet mis, zij mij waarschijnlijk ook niet haha. Maar…de bonus kinderen en kleinkind dat is een ander verhaal, die mis ik namelijk wel. Van hun ben ik oprecht gaan houden, en hadden we het met momenten ook erg leuk en fijn en had ik het idee dat ze mij ook wel aardig vonden. Ik genoot van mijn rol als Kakan/oma ik hield van ons kleinkind als ware het mijn eigen bloed was.

Helaas bleek na het weg vallen van onze gemeenschappelijke deler zij mij toch niet helemaal hadden geaccepteerd. Dit in combinatie met onze meningsverschillen hebben zij de keus gemaakt om mij uit hun verdere leven te bannen, ook mag ik geen Kakan meer zijn. Na 1 1/2 jaar heb ik hier nog ongelooflijk veel verdriet van, dus naast het verlies van mijn grote liefde verloor ik tegelijkertijd ook zijn kinderen en kleinkind.

IMG_7633blog

Dit is dus één van de reden waarom ik antwoord “Doe mij maar een wees” bij de vraag of ik alweer een partner zoek/wil als ik al een partner zou willen wat niet het geval is!!!

Ik ben me ervan bewust dat ik geen heilige ben en ook fouten maak of heb gemaakt, maar ik ben wel een in en in goed mens.

Waarom hierover schrijven? Omdat ik vaker geconfronteerd word met vragen over een nieuwe partner, en niet om anderen zwart te maken (wat waarschijnlijk sommigen wel zullen vinden) Ik heb een punt bereikt waarop ik dit nu kan doen omdat ik alle hoop op contact heb opgegeven en echt niks meer te verliezen heb. Het is duidelijk dat ik niet meer wordt toegelaten in het leven van ons kleinkind.

Ik wens niemand toe wat een verdriet ik heb van de keuze van anderen. Je hebt namelijk als bonus moeder/oma geen bal te zeggen in de keuze die gemaakt worden ten koste van jou. Je hebt in die gegeven rol nergens recht op wat betreft het ontzeggen van contact met je kleinkind.

Conclusie; Doe mij maar een wees….

 

Brief aan Eric…

Lieve Eric,

Het is bijna kerst, alweer de 2e kerst zonder jou. Waar blijft de tijd, de tijd waarin ik jou moet missen vliegt voorbij. Vorig jaar kerst zat ik nog in een overlevingsmodus en overleefde ik de kerst. Nu, de 2e ben ik al meer aan het leven geslagen, maar daardoor mis ik je nog veel meer. Soms als ik naar je foto’s kijk, dan doet mijn hart pijn en zegt mijn hoofd dat het allemaal niet waar gebeurd is en je zo mijn leven weer binnen wandelt. Het lukt me nog niet om het volledig te accepteren dat je er niet meer bent. Wanneer de realiteit zich soms tot mijn kern wil binnen dringen vlucht ik. Het slaat toch nergens op, dat je er niet meer bent, dat ik je niet kan voelen, kan ruiken en kan kussen.

Het afgelopen jaar, het eerste jaar, een heel jaar zonder jou, was overweldigend op zoveel manieren. Zo was er je laatste wensen, wensen die ik met alle liefde inmiddels heb vervuld. Het waren niet de makkelijkste wensen, je as uitstrooien op zee in Egypte, jouw boek afmaken en uitbrengen. Ik heb je soms vervloekt, want je wist dat ik alles op alles zou zetten om dit voor elkaar te krijgen, en ik heb het ook gedaan, terwijl ik nog zo aan het worstelen en overleven was. Het was een pittig jaar weet je, een jaar waarin er zoveel gebeurde en jij mij niet kon troosten en kon steunen, want je bent er niet meer. Ik ben soms boos op je, dat je er niet meer bent, je mij hebt achtergelaten, met de pijn en het verdriet. Natuurlijk kan je daar niks aan doen, maar toch, ik voel me in de steek gelaten. Deze gedachtes en gevoelens wil ik niet over je hebben maar het is er. Ik had je nog zoveel langer bij me willen hebben, voor de liefde, de gezelligheid, troost, steun, maar ook om mijn belevenissen met je te delen. Naast dat ik je nog steeds enorm mis, komen er nu voorzichtig aan ook momenten waarin ik kan genieten van dingen. Het lukt nu om gevoelens van levensvreugde te accepteren, maar heel lang klopte en lukte dat niet. Als ik blij was of van dingen genoot, dan voelde ik me intens schuldig naar jou. Hoe kon ik nu verdrietig zijn en vreugde voelen? Nou schat, het kan. Maar wat is rouwen een rollercoaster.

Naast de verdrietige en nare dingen die zijn gebeurd sinds je er niet meer bent, vind ik mijn weg langzaamaan van overleven naar leven terug, het kost heel veel energie maar ik vind dat ik je dit verplicht ben. Ik onderneem weer nieuwe dingen, ik ben weer lid van een fotoclub geworden (en schat, ik heb zelfs al weer prijzen gewonnen), ik sport weer, en ik heb een camper gekocht! Ja lieverd, ik ga onze droom leven, al moet ik het nu zonder jou doen. Ik ga reizen zoveel als ik kan, waar naar toe allemaal, ik zie het wel. BeerbMaar waar ik ook ga, ik heb je toch een beetje bij me. Ik neem namelijk een hele mooie, bijzondere beer mee, deze herinneringsbeer is nl van jouw kleren gemaakt. Mijn moeder, jouw schoonma heeft deze bijzondere beer voor mij gemaakt, zo heb ik toch altijd een reisgenootje bij me met een vleugje jou.

p.s. Sinds een paar dagen gaat er soms spontaan een lampje branden, ben jij dat schat? Ik hou nog steeds enorm veel van je, ik hoop dat je trots op me bent!

Liefs,

Je vrouw

De tijd vliegt voorbij en het vliegt me aan…

Nog een week tot 1 oktober dan is het precies 1 jaar geleden dat Eric overleed. Ik kan niet bevatten dat ik alweer een jaar zonder hem heb moeten leven. De afgelopen dagen, de dagen die komen zorgen ervoor dat ik erg onrustig ben. Vorig jaar om deze tijd moesten we al zachtjes aan afscheid nemen van elkaar, in de laatste fase was ik hem al aan het kwijt raken. Toch zag ik dat toen niet, maar nu worden de dingen langzaam aan helderder maar ook pijnlijker. Maar er is niet genoeg tijd om hier aan te denken of te voelen. Het afgelopen jaar ben ik geleefd, de tijd heeft mij geleefd, er is zoveel tijd aan mij voorbij gegaan. Vaak had en heb ik het gevoel dat het me aanvliegt en ik het niet kan bijbenen. De tijd gaat te snel voor mij! Het afgelopen jaar stond vooral in het teken van Eric’s laatste wensen vervullen. Met liefde deed en doe ik dat, maar het slurpt me op. Nu ben ik met het laatste stukje bezig, zijn boek. Het boek ‘Onderuit de Waterzak’ wat door hem, Mark en Luc geschreven is. Ik zal even teruggaan in de tijd! Eric was voetbalverzorger bij diverse clubs op de Veluwe. Hij maakte nogal eens wat mee, maar ook trok hij dit aan omdat hij nou eenmaal een bijzondere man was. Jaren geleden zij hij eens “ik moet een boek gaan schrijven, met als titel ‘Onderuit de Waterzak’ van Baasje”. Cover1Vol met verhalen en anekdotes, maar de jaren verstreken en het kwam er gewoonweg niet van, tot juni 2017 de diagnose kanker daar was. Ineens maakte hij er haast mee en trommelde Mark en Luc op, 2 jongens waarvan 1 nog spelende is bij VV Bennekom en de ander speler was. De een is sportjournalist van beroep de ander doet iets met marketing, regelmatig was dat boek met Baasje ter sprake gekomen. Nu moest ie er dan toch echt komen, zo geschiede. De verhalen en anekdotes die waren er wel alleen moest Baasje ze nog uit z’n hoofd op papier zetten. Hij kon pas slapen als hij alles op papier had gezet, en dat was na 2 nachten doorhalen! Eric heeft kort voor zijn overlijden nog de ruwe versie kunnen lezen, hij was dik tevreden. Maar het was nog niet af! Ergens begin dit jaar, ik zou niet meer precies weten wanneer, heb ik Mark en Luc benaderd of we het boek af konden maken. Het was 1 van Eric’s laatste wensen dat dat boek er kwam en de opbrengst moest naar het goede doel. Ik vond dat ik dit nog moest doen, wist alleen niet hoe. Samen met de 2 jongens zijn we stap voor stap verder gegaan, niet wetende wat er eigenlijk bij het uitgeven van een boek komt kijken. Naast het boek inhoudelijk voltooien, foto’s uitzoeken voor het boek, stichting oprichten, bankzaken regelen, sponsoren zoeken voor de onkosten, administratie opzetten en veel momenten van overleg wordt het boek eindelijk nu gedrukt. Wat heb ik Eric soms vervloekt om het boek, dat hij mij hiermee opzadelde. Maar nu overheerst trots, trots op Eric en de jongens waarmee hij het schreef, maar ook op mezelf dat ik toch doorgezet heb, ook al heeft dit een grote ruimte ingenomen waardoor ik mijn verdriet opgeschoven heb. Maandag 1 oktober, zijn sterfdag, komt er weer een stukje van hem tot leven, dan zal het boek gepresenteerd worden aan het grote publiek, ook daar zijn we nog erg druk mee. Hierdoor is er geen/weinig tijd om deze moeilijke periode die het eigenlijk is, echt tot me door te laten dringen. Zo nu en dan, komen de dagen van vorig jaar om deze tijd met flarden terug en krijg ik lichte paniekgevoelens bij de beelden van Eric die lijdt in zijn ziekbed en nauwelijks meer op me reageert. Ik kan dit nu niet volledig naar boven laten komen, er is geen ruimte in mijn systeem er is geen tijd! Maar het zit er wel!

Doordat de tijd zo snel en gevuld voorbij is gegaan, heb ik ook weinig geschreven. Ook hier had ik geen ruimte voor in mijn hoofd. Wellicht zal het bovenstaande warrig over kunnen komen, maar dat komt omdat mijn harde schijf vol zit. Ik verlang dan ook naar tijd voor mezelf, naar tijd voor mezelf met Eric ipv tijd met Eric en alles eromheen, want zo is het gegaan het afgelopen jaar.

Maar voor nu is alles wat ik wens dat het boek ‘Onderuit de Waterzak’ verkoopt als een tierelier, zijn verhalen de wereld in gaan en heel veel geld ophaalt voor de 2 goede doelen supportcasper.nl en de twanfoundation.nl. Meer informatie kijk op de Facebook pagina van Onderuit de Waterzak of stuur een mail naar: onderuitdewaterzak@hotmail.com