De diagnose

Eric scheveningenDe dag dat alles anders werd, vol ongeloof. Want hoe dan? Waarom? Daar krijg je sowieso toch geen antwoord op maar toch kwamen deze vragen in me naar boven. We zaten daar met z’n tweetjes, de dokter achter haar bureau. De gevreesde zin kwam eruit…”ik heb slecht nieuws voor u, u heeft uitgezaaide alvleesklierkanker”. Dat komt dus RAUW OP JE DAK. En wat er dan gebeurd met je…van alles. Eric en ik keken elkaar vol ongeloof aan, en vroegen aan de arts of ze het wel zeker wist. Natuurlijk had hij klachten maar jemig, dit wil je niet horen. No way. Maar toch was het zo. verdriet, ongeloof, woede wisselen elkaar in rap tempo af. Het weinige dat Eric kon uitbrengen was…ja maar ik ga wel dinsdag op vakantie hoor. Hoe dan ook. Want het zou een speciale zijn. (later daar meer over) Vervolgens ben ik familie en vrienden gaan bellen, ik schiet afwisselend in de doe modus en naar lamgeslagen zijn. Er komt familie langs bij ons thuis, de stemming is alsof er al iemand overleden is. Dat is natuurlijk ook al bijna! Want ja alvleesklierkanker die uitgezaaid is, daar is de prognose super slecht van. Iedereen reageert op zijn/haar eigen manier. De een is stil en staart voor zich uit, de ander huilt. Ik, ik voel me boos, verdrietig, lam geslagen en weet ik veel wat nog meer. Eric is afwisselend verdrietig en strijdlustig. “Ik ga de artsen versteld doen staan” zei hij. Ik, “ik hoop het”.

De start van deze site

Mijn allereerste blog is een feit. Nadat mijn man Eric Baas overleden is probeer ik mezelf uit te dagen om nieuwe dingen te ontdekken en te leren. Net als met rouwen gaat dat ook met vallen en opstaan. Dus neem me niet kwalijk als mijn site nog niet volledig is. Under construction, net als ik. Want ik merk dat ik mezelf weer moet ontdekken en opbouwen. Geleefd door de periode van het ziek zijn en overlijden van mijn man, ben ik mezelf toch echt een beetje kwijt geraakt. En ga ik stap voor stap mijn nieuwe leven tegemoet en mezelf opnieuw opbouwen. Want dat is het, een leven voor het verlies en na het verlies. Dat is wat ik naast het gemis nu merk. Alles is anders geworden. De/mijn wereld is leger, ik voel me leger. Via mijn blogs wil ik mijn ervaringen,┬ábelevingen, gevoelens, emoties, gedachtes en acties die zijn geweest en wellicht nog komen met jullie delen. Waarom? Omdat ik heb gemerkt vooral bij mezelf dat je denkt dat je er een idee van hebt hoe het zou zijn wanneer je te horen krijgt dat je partner ongeneeslijk ziek is. Maar als het dan gebeurt…Dat was in mijn geval zeker zo. Ja, ik was zolang mogelijk sterk, maar de beleving de emoties de beslissingen/keuzes die er bij kwamen en komen kijken zijn onvoorstelbaar. Het is geen hulpsite, maar wel een oprechte. Lees en neem informatie tot je, wat voor jou fijn en bruikbaar is. En deze blog zal wellicht ook therapeutisch voor mezelf werken. (Dat zal gaande weg misschien wel of niet duidelijk worden). Ik wens iedereen….tja dat is ook zoiets….volg mijn blog en ik zal er meer over schrijven…