Laatste blog…

De titel zegt het al, mijn laatste blog.

Na bijna 2 jaar geschreven te hebben over mijn ervaring met verlies en rouw in relatie tot het ziek zijn en het overlijden van Eric, heb ik besloten dat ik klaar ben met het schrijven van een blog. Ben ik klaar met rouwen? Nee, de rouw vloeit door in mijn huidige leven en zal altijd op een bepaalde manier zo blijven verwacht ik. Ik begin zelfs aan een nieuwe episode in mijn rouwverwerking nl traumaverwerking. Nu ik sinds een paar maanden mijn eigen huis en een stabiele basis heb, is er blijkbaar ruimte gekomen voor onverwerkte traumatische ervaringen die ik heb opgedaan tijdens het ziek zijn en het overlijden van Eric. Nooit gedacht naast het “normale” rouwen dat ik last zou hebben/krijgen van trauma’s. Blijkbaar is er nu ruimte voor zodat het nu de kop op steekt.

De trauma’s die ik te verwerken heb vind ik te persoonlijk om te delen met de rest van de wereld en ben ik voor mijn gevoel klaar met bloggen dus vandaar mijn besluit om te stoppen met deze blog. Ik geloof dat rouwen voor eeuwig is, het is iets wat al ruim 2 jaar bij mij hoort en zo zal blijven, maar het krijgt een andere vorm/kleur/lading. En dat laatste moet ook om verder te kunnen gaan.

DSCF0336 rodsite

Ik ben in de afgelopen 2 jaar verder gegaan, in eerste instantie omdat het moet en later omdat ik het zelf wil. Eric zou niet willen dat ik dag in dag uit zou verdrinken in het verdriet om hem, depressief zou worden of erger. Uiteindelijk heb ik zelf ervaren door keuzes te maken dat het leven na het verlies nog steeds mooie dingen te bieden heeft ook al is het anders geworden. Op mijn (het blanco) canvas die ontstaan is na het verlies, staan inmiddels de grote lijnen getekend en hier en daar zijn er al details waar te nemen en reeds ingekleurd. Ik ga verder met mijn leven/canvas in te kleuren, en daarnaast ga ik de uitdaging aan die nu op mijn pad is gekomen, namelijk de traumaverwerking. Ik ben trots op mezelf hoe ik de laatste 2 jaar heb doorlopen met vele downs maar absoluut ook ups. Ben er achter gekomen dat ik een sterke vrouw ben, en dat ik een hoop kan bereiken met doorzettingsvermogen en vertrouwen in mezelf.

 

Aan alle lezers, bedankt voor het lezen en voor de hartverwarmende reacties. Het schrijven en de feedback hebben mij goed gedaan. Thanks,

Liefs,

Sandra

Het wordt anders…

15E35AE6-DF56-4EA3-8751-9B1B8E1A5E33Toen Eric net was overleden, werd mij verteld door mensen die ook hun partner waren verloren en  deskundigen dat met de tijd ‘het’ anders gaat voelen/worden. Ik kon daar in het begin echt niks mee, ik dacht sodemieter op met je gelul. In het begin leek ik te verdrinken in het verdriet en de pijn van het gemis, werd ik overspoeld door allerlei emoties, voelende dat het voor altijd zo zou blijven voelen. En dan wordt er gezegd dat het anders wordt met de tijd. Toen kon en wilde ik echt niet denken dat het anders werd, minder pijnlijk, dragelijker etc. Nu kan ik na 2 jaar zeggen dat het toch echt anders is geworden. De datums van b.v verjaardag/trouwdag/sterfdag/1e kerst zonder… daar zat ik het eerste jaar ontzettend tegen aan te hikken, zo nu en dan kwam het als een popup ballonnetje in mijn hoofd naar boven “Bijna zou hij jarig zijn, dan en dan is/was onze trouwdag” etc… Het eerste jaar vond ik dat verschrikkelijk, in en in verdrietig kon ik zijn. Nu ik alle 2e keren heb gehad kan ik zeggen, het is anders aan het worden. Ik merk dat ik net als in het eerste jaar ook weken voor een bepaalde datum, de specifieke datum door mijn  hoofd gaat en dat voor allerlei geestelijk en lichamelijke ongemak zorgt maar op de dag zelf voelt het al minder intens als op de 1e. Ondanks dat ik nog steeds verdriet heb en hem nog vreselijk mis, voelt het van lieverlee dragelijker en is het niet meer non stop aanwezig in mijn dagelijks leven. En dat is goed, want hierdoor ben ik in staat om stappen te zetten en keuzes te maken om verder te gaan. Ik heb na anderhalf jaar weer een eigen stekkie, een plek waar geen herinneringen van hem, van ons en van mij zijn. Een plek waar ik het fijn heb, met Eric voor altijd in mijn hart maar niet dagelijks in mijn hoofd en waar ik nieuwe herinneringen zal krijgen. Mijn ervaring als weduwe is; je hebt een keus hoe je met verlies omgaat ook al voelt dat niet zo. Het lijkt onmogelijk om met het immens grote verdriet, de pijn, de woede en het gemis om te kunnen gaan. Maar ik heb de keus gemaakt om daar deskundige hulp bij te zoeken, want ik wilde niet blijven verdrinken in de sombere gedachtes en een enorme berg aan emoties. Heus ik heb gewenst dat ik ook dood ging en bij hem kon blijven toen hij overleed, maar dat zou hij niet gewild hebben en ik toch ook niet omdat er voor mij nog meer is om voor te willen leven. Nu ga ik verder, met een vollere rugzak maar ook met eeuwig blijvende herinneringen aan Eric en mij, want dat hoeft namelijk niet anders te worden.

Ik heb wat achter me gelaten…

Het afgelopen jaar was een vol jaar, vol met drukte, emoties, nieuwe ervaringen, nieuwe ontmoetingen en nieuwe inzichten. Ruim een jaar geleden kocht ik een camper om te gaan reizen. Het werd mijn huisje, waarmee ik tot april dit jaar in Nederland rondtufte. 2 april j.l. ging ik alleen met mijn camper voor 3 maanden op reis, de bedoeling was om mezelf terug te vinden, de rouw toe te laten, en te kijken of ik het wel zou trekken zo lang weg te zijn van familie en vrienden etc… Ik ging volle vaart richting het zuiden van Europa, ik voelde me trots en vol zelfvertrouwen, want ik deed dit toch maar, rijden met een camper van 7 meter lang en alleen. IMG_4501Al rijdend ervaarde ik de stilte van het alleen zijn, dit gevoel ging ik altijd uit de weg, maar nu was daar geen ontkomen aan. Uiteindelijk zijn het 2 maanden geworden ipv 3, waarin ik mooie, bijzondere en soms moeilijke momenten heb beleefd. Naast inzichten die ik heb gekregen, heb ik tijdens deze reis ook iets achter gelaten wat me bemoeilijkte om vooruit te komen. De kogel aan de ketting die ik gevoelsmatig meesleepte dag in dag uit is daar achter gebleven, deze stond voor mij symbool voor de rouw en alle shit die naar het overlijden van Eric mij ten deel viel. Ik wilde en ging de afgelopen 19 maanden wel vooruit maar het koste me ontzettend veel moeite en energie omdat ik het gevoel had dat ik opgehouden werd door die denkbeeldige kogel die ik met me mee sleepte. Ik heb hem achter kunnen laten door de rouw aan te gaan, situaties en dingen te accepteren waar ik geen invloed op heb. Deze reis heeft dit voor mij gedaan, en ook heeft het me inzicht gegeven dat ik niet langdurig wilde rondreizen in mijn uppie, ik heb mijn familie en vrienden erg gemist en besefte dat ik mijn leven alweer aardig had vormgegeven voor dat ik vertrok. Maar dit alles kon ik pas zien en ervaren door er letterlijk afstand van te nemen. Het was een mooie reis, die ten einde is gekomen. 7A87A282-0DA4-41DC-983D-99B930D81388Ik heb de camper bij thuiskomst verkocht, omdat tijdens de reis mij duidelijk is geworden dat ik in Nederland in de buurt van mijn familie en vrienden mijn nieuwe leven verder wil opbouwen. De reis was noodzakelijk om letterlijk afstand te nemen van mijn leven hier in Nederland, en te ontdekken waar ik gelukkig en blij van word. Het was een onvergetelijke en mooie reis, het bleek een innerlijke reis. Eerder schreef ik in een blog over een blanco canvas dat symbool stond voor mijn nieuwe leven zonder Eric, leeg, verdrietig en onzeker. Hopelijk met het verstrijken van de tijd dat ik voorzichtig aan weer wat lijntjes erop zou zetten en dat het ooit weer met kleur gevuld zou worden. 22 maanden geleden dacht ik dat die lijntjes en laat staan de kleuren nooit op dat canvas zou komen, maar ondanks het gemis en verdriet dat er is staan er toch al aardig wat lijntjes op het canvas met hier en daar al voorzichtig wat kleur. Ik ga aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven beginnen en stapje voor stapje dat canvas verder vormgeven. Soms zal ik wat uitgummen maar steeds zal ik opnieuw verder gaan met inkleuren. IMG_5101

Doe mij maar een wees…!

Sinds ik alleen ben komen te staan word er regelmatig, meestal door minder bekende gevraagd of ik al behoefte heb aan een nieuwe vent/partner. Na 1 1/2 jaar zeg ik nog steeds NEE, ik heb geen behoefte aan een nieuwe partner. Daar heb ik zo mijn redenen voor, o.a.:

  1.  Ik nog niet over het verlies van Eric heen ben, heb het nog nauwelijks kunnen verwerken.
  2. Ik goed alleen kan zijn en heb daardoor niet iemand nodig om de leegte op te vullen , die zo nu en dan wel voelbaar is. Ik heb lieve familie en vrienden die ik koester en zij mij.
  3. Ik moet er niet aandenken om ooit nog schoonfamilie of bonus kinderen te hebben vanwege de pijn en het verdriet wat ze je kunnen aan doen en afnemen.

Nummertje 3 heb ik helaas keihard ondervonden.

Zodra je verliefd wordt dan krijg je zijn familie en indien aanwezig ook zijn kids erbij, zij moeten jou en de keuze van hun zoon, broer, vader accepteren. En andersom geld dit natuurlijk ook zo, een relatie heeft geen kans van slagen als de aanwaaiende partner de familie niet accepteert of wilt leren kennen. Ik heb geprobeerd de harten te veroveren, zonder succes bij zijn familie, maar wel (dacht ik) bij zijn kinderen. Tijdens ons huwelijk heb ik me opengesteld voor zijn naasten, gevoelsmatig werden zij ook mijn naasten. Helaas ben ik zeer regelmatig tot op mijn bot gekwetst en pijn gedaan door een schoonfamilie die niet kan liefhebben en het makkelijker vindt om te oordelen dan te luisteren maar naar de buitenwereld is het een grote poppenkast van een zogenaamd hechte familie. Wat klinkt dat bitter hè, bah dat wil ik helemaal niet zijn maar ik heb me daar wel bitter over gevoeld. Deze schoonfamilie drama neem ik helaas mee in mijn rugzak wat mijn gedachte over een eventuele nieuwe partner beïnvloed . Na anderhalf jaar ze niet gezien te hebben, kan ik oprecht zeggen dat ik die mensen totaal niet mis, zij mij waarschijnlijk ook niet haha. Maar…de bonus kinderen en kleinkind dat is een ander verhaal, die mis ik namelijk wel. Van hun ben ik oprecht gaan houden, en hadden we het met momenten ook erg leuk en fijn en had ik het idee dat ze mij ook wel aardig vonden. Ik genoot van mijn rol als Kakan/oma ik hield van ons kleinkind als ware het mijn eigen bloed was.

Helaas bleek na het weg vallen van onze gemeenschappelijke deler zij mij toch niet helemaal hadden geaccepteerd. Dit in combinatie met onze meningsverschillen hebben zij de keus gemaakt om mij uit hun verdere leven te bannen, ook mag ik geen Kakan meer zijn. Na 1 1/2 jaar heb ik hier nog ongelooflijk veel verdriet van, dus naast het verlies van mijn grote liefde verloor ik tegelijkertijd ook zijn kinderen en kleinkind.

IMG_7633blog

Dit is dus één van de reden waarom ik antwoord “Doe mij maar een wees” bij de vraag of ik alweer een partner zoek/wil als ik al een partner zou willen wat niet het geval is!!!

Ik ben me ervan bewust dat ik geen heilige ben en ook fouten maak of heb gemaakt, maar ik ben wel een in en in goed mens.

Waarom hierover schrijven? Omdat ik vaker geconfronteerd word met vragen over een nieuwe partner, en niet om anderen zwart te maken (wat waarschijnlijk sommigen wel zullen vinden) Ik heb een punt bereikt waarop ik dit nu kan doen omdat ik alle hoop op contact heb opgegeven en echt niks meer te verliezen heb. Het is duidelijk dat ik niet meer wordt toegelaten in het leven van ons kleinkind.

Ik wens niemand toe wat een verdriet ik heb van de keuze van anderen. Je hebt namelijk als bonus moeder/oma geen bal te zeggen in de keuze die gemaakt worden ten koste van jou. Je hebt in die gegeven rol nergens recht op wat betreft het ontzeggen van contact met je kleinkind.

Conclusie; Doe mij maar een wees….

 

Deur…

Ik ga verder, ik ben bezig om verder te gaan. Ik dacht dat ik al verder was, ben ik ook zeg men en de deskundigen, dat klopt ook wel, ik ben ook al verder in mijn nieuwe leven. Maar de deur van rouw houd ik nog steeds angstvallig dicht en voelt verder gaan als vooruit willen lopen maar er hangt een zware ketting met kogel aan mijn been. Ik hoor mensen zeggen; “het komt wel, iedereen rouwt anders” “Die deur mag soms wel een stukje open gezet worden, want dat is ook nodig om verder te kunnen”. Ik krijg die deur amper op een kier! Ik kies er voor om verder te gaan, ik moet, het ik wil ook en lukt ook deels, maar zodra ik die deur op een kier zet… Het is nodig om de deur van rouw zo nu en dan open te zetten al is het maar een kiertje, maar bang overspoelt te raken door de tranen, te diep geraakt te worden door de pijn van het gemis, de realiteit soms nog gewoon niet willen aanvaarden omdat ik het gewoon nog niet snap! Dat kiertje voelt dan als wagenwijd open.

IMG_9913deur
Spanje 2015

Ik vat het soms nog steeds niet, ik kijk naar zijn of onze foto’s en dan ook echt kijken bedoel ik, want ik kan naar de foto’s kijken maar dan vluchtig zonder iets te voelen. Wanneer ik echt goed naar de foto’s kijk, dan gaat die deur open en wil ik hem gelijk weer dicht doen. De gedachtes en emoties die door die deur naar buiten willen komen zijn zó niet fijn ook al is het oke en begrijpelijk. Begrijpen en het vatten wat er allemaal gebeurd is, lukt gewoon nog niet, misschien ben ik nog niet zover dat ik kan en wil accepteren wat er gebeurd is. Tuurlijk als ik ga relativeren dan is het allemaal duidelijk, maar wanneer die deur open gaat voel ik me nog steeds wezenloos, immens verdrietig, en wil ik soms de realiteit niet toelaten. Gedachtes zoals ‘hoe dan, wanneer, waarom, waarom was het hem niet gegund om meer tijd te hebben en dan het liefst met zo min mogelijk pijn, waarom was het ons niet gegund om nog zoveel meer mooie jaren samen te hebben.

En dan…gooi ik de deur van rouw weer dicht.

Brief aan Eric…

Lieve Eric,

Het is bijna kerst, alweer de 2e kerst zonder jou. Waar blijft de tijd, de tijd waarin ik jou moet missen vliegt voorbij. Vorig jaar kerst zat ik nog in een overlevingsmodus en overleefde ik de kerst. Nu, de 2e ben ik al meer aan het leven geslagen, maar daardoor mis ik je nog veel meer. Soms als ik naar je foto’s kijk, dan doet mijn hart pijn en zegt mijn hoofd dat het allemaal niet waar gebeurd is en je zo mijn leven weer binnen wandelt. Het lukt me nog niet om het volledig te accepteren dat je er niet meer bent. Wanneer de realiteit zich soms tot mijn kern wil binnen dringen vlucht ik. Het slaat toch nergens op, dat je er niet meer bent, dat ik je niet kan voelen, kan ruiken en kan kussen.

Het afgelopen jaar, het eerste jaar, een heel jaar zonder jou, was overweldigend op zoveel manieren. Zo was er je laatste wensen, wensen die ik met alle liefde inmiddels heb vervuld. Het waren niet de makkelijkste wensen, je as uitstrooien op zee in Egypte, jouw boek afmaken en uitbrengen. Ik heb je soms vervloekt, want je wist dat ik alles op alles zou zetten om dit voor elkaar te krijgen, en ik heb het ook gedaan, terwijl ik nog zo aan het worstelen en overleven was. Het was een pittig jaar weet je, een jaar waarin er zoveel gebeurde en jij mij niet kon troosten en kon steunen, want je bent er niet meer. Ik ben soms boos op je, dat je er niet meer bent, je mij hebt achtergelaten, met de pijn en het verdriet. Natuurlijk kan je daar niks aan doen, maar toch, ik voel me in de steek gelaten. Deze gedachtes en gevoelens wil ik niet over je hebben maar het is er. Ik had je nog zoveel langer bij me willen hebben, voor de liefde, de gezelligheid, troost, steun, maar ook om mijn belevenissen met je te delen. Naast dat ik je nog steeds enorm mis, komen er nu voorzichtig aan ook momenten waarin ik kan genieten van dingen. Het lukt nu om gevoelens van levensvreugde te accepteren, maar heel lang klopte en lukte dat niet. Als ik blij was of van dingen genoot, dan voelde ik me intens schuldig naar jou. Hoe kon ik nu verdrietig zijn en vreugde voelen? Nou schat, het kan. Maar wat is rouwen een rollercoaster.

Naast de verdrietige en nare dingen die zijn gebeurd sinds je er niet meer bent, vind ik mijn weg langzaamaan van overleven naar leven terug, het kost heel veel energie maar ik vind dat ik je dit verplicht ben. Ik onderneem weer nieuwe dingen, ik ben weer lid van een fotoclub geworden (en schat, ik heb zelfs al weer prijzen gewonnen), ik sport weer, en ik heb een camper gekocht! Ja lieverd, ik ga onze droom leven, al moet ik het nu zonder jou doen. Ik ga reizen zoveel als ik kan, waar naar toe allemaal, ik zie het wel. BeerbMaar waar ik ook ga, ik heb je toch een beetje bij me. Ik neem namelijk een hele mooie, bijzondere beer mee, deze herinneringsbeer is nl van jouw kleren gemaakt. Mijn moeder, jouw schoonma heeft deze bijzondere beer voor mij gemaakt, zo heb ik toch altijd een reisgenootje bij me met een vleugje jou.

p.s. Sinds een paar dagen gaat er soms spontaan een lampje branden, ben jij dat schat? Ik hou nog steeds enorm veel van je, ik hoop dat je trots op me bent!

Liefs,

Je vrouw

1 jaar…

Alweer 1 jaar dood! Pas 1 jaar dood! Soms voelt het als de eerste en soms als het laatste. Ik schrijf deze blog vanaf mijn vakantie, het afgelopen jaar overdenkend. Nog steeds kan ik niet bevatten dat Eric er al een jaar niet meer is, terwijl voor de rouwverwerking is het nog maar pas. Het was een bizar jaar waarin het verlies van mijn liefste maatje een enorme krater heeft geslagen. Een jaar waarin nauwelijks plaats was om ten volle te kunnen rouwen om hem. Eerst zijn overlijden, uitvaart regelen, ruzie met Eric’s kinderen met als gevolg dat ik ze niet meer zie en ook ons/mijn kleinkind niet meer mag zien! financiële zaken regelen, besluiten het appartement te verkopen, as uitstrooien in Egypte, verhuizen, boek Onderuit de Waterzak van Eric afmaken en uitgeven, boekpresentie Onderuit de Waterzak en ga zo maar door. Ik probeer alles te overdenken maar het lukt nog maar deels, na mijn vakantie wil ik volle bak met mijn rouw aan de slag. Gelukkig heb ik al een aantal jaren 2 therapeuten die mij met eerdere dingen hebben bijgestaan, maar er ook voor hebben gezorgd dat ik mijn hoofd boven water kon houden tijdens de ziekte van Eric en na zijn overlijden. Maar het is nu tijd dat ik stop met watertrappelen en ga zwemmen. Als ik nu mijn toekomst moet zien dan kan ik dat het best als volgt  omschrijven; na het overlijden van Eric is mijn huidige leven weer op nul komen te staan althans zo voel en ervaar ik dat, het voelt als een blanco canvas waarop ik nu weer probeer de grote lijnen te tekenen en hopelijk in de toekomst beetje bij beetje weer kan inkleuren. IMG_3193.jpgWant het leven en ook mijn leven heeft kleur nodig om de mooie dingen die het leven kan bieden te zien. Voor nu geniet ik nog een paar daagjes van de rust.