Ik heb wat achter me gelaten…

Het afgelopen jaar was een vol jaar, vol met drukte, emoties, nieuwe ervaringen, nieuwe ontmoetingen en nieuwe inzichten. Ruim een jaar geleden kocht ik een camper om te gaan reizen. Het werd mijn huisje, waarmee ik tot april dit jaar in Nederland rondtufte. 2 april j.l. ging ik alleen met mijn camper voor 3 maanden op reis, de bedoeling was om mezelf terug te vinden, de rouw toe te laten, en te kijken of ik het wel zou trekken zo lang weg te zijn van familie en vrienden etc… Ik ging volle vaart richting het zuiden van Europa, ik voelde me trots en vol zelfvertrouwen, want ik deed dit toch maar, rijden met een camper van 7 meter lang en alleen. IMG_4501Al rijdend ervaarde ik de stilte van het alleen zijn, dit gevoel ging ik altijd uit de weg, maar nu was daar geen ontkomen aan. Uiteindelijk zijn het 2 maanden geworden ipv 3, waarin ik mooie, bijzondere en soms moeilijke momenten heb beleefd. Naast inzichten die ik heb gekregen, heb ik tijdens deze reis ook iets achter gelaten wat me bemoeilijkte om vooruit te komen. De kogel aan de ketting die ik gevoelsmatig meesleepte dag in dag uit is daar achter gebleven, deze stond voor mij symbool voor de rouw en alle shit die naar het overlijden van Eric mij ten deel viel. Ik wilde en ging de afgelopen 19 maanden wel vooruit maar het koste me ontzettend veel moeite en energie omdat ik het gevoel had dat ik opgehouden werd door die denkbeeldige kogel die ik met me mee sleepte. Ik heb hem achter kunnen laten door de rouw aan te gaan, situaties en dingen te accepteren waar ik geen invloed op heb. Deze reis heeft dit voor mij gedaan, en ook heeft het me inzicht gegeven dat ik niet langdurig wilde rondreizen in mijn uppie, ik heb mijn familie en vrienden erg gemist en besefte dat ik mijn leven alweer aardig had vormgegeven voor dat ik vertrok. Maar dit alles kon ik pas zien en ervaren door er letterlijk afstand van te nemen. Het was een mooie reis, die ten einde is gekomen. 7A87A282-0DA4-41DC-983D-99B930D81388Ik heb de camper bij thuiskomst verkocht, omdat tijdens de reis mij duidelijk is geworden dat ik in Nederland in de buurt van mijn familie en vrienden mijn nieuwe leven verder wil opbouwen. De reis was noodzakelijk om letterlijk afstand te nemen van mijn leven hier in Nederland, en te ontdekken waar ik gelukkig en blij van word. Het was een onvergetelijke en mooie reis, het bleek een innerlijke reis. Eerder schreef ik in een blog over een blanco canvas dat symbool stond voor mijn nieuwe leven zonder Eric, leeg, verdrietig en onzeker. Hopelijk met het verstrijken van de tijd dat ik voorzichtig aan weer wat lijntjes erop zou zetten en dat het ooit weer met kleur gevuld zou worden. 22 maanden geleden dacht ik dat die lijntjes en laat staan de kleuren nooit op dat canvas zou komen, maar ondanks het gemis en verdriet dat er is staan er toch al aardig wat lijntjes op het canvas met hier en daar al voorzichtig wat kleur. Ik ga aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven beginnen en stapje voor stapje dat canvas verder vormgeven. Soms zal ik wat uitgummen maar steeds zal ik opnieuw verder gaan met inkleuren. IMG_5101

2 gedachten over “Ik heb wat achter me gelaten…

  1. Hoi Sandra wat een verhaal en een emotie,je hebt het toch maar mooi gedaan,laat het toe dat er een mindere dag tussen zit dat hoort erbij,Erik vergeten doe je toch nooit die zit in je hart.Ik hoop dat het een hoopvolle toekomst wordt met veel leuke dingen.Sterkte voor de toekomst en het gaat je lukken. Liefs Ad en Gerry

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s