Brief aan Eric…

Lieve Eric,

Het is bijna kerst, alweer de 2e kerst zonder jou. Waar blijft de tijd, de tijd waarin ik jou moet missen vliegt voorbij. Vorig jaar kerst zat ik nog in een overlevingsmodus en overleefde ik de kerst. Nu, de 2e ben ik al meer aan het leven geslagen, maar daardoor mis ik je nog veel meer. Soms als ik naar je foto’s kijk, dan doet mijn hart pijn en zegt mijn hoofd dat het allemaal niet waar gebeurd is en je zo mijn leven weer binnen wandelt. Het lukt me nog niet om het volledig te accepteren dat je er niet meer bent. Wanneer de realiteit zich soms tot mijn kern wil binnen dringen vlucht ik. Het slaat toch nergens op, dat je er niet meer bent, dat ik je niet kan voelen, kan ruiken en kan kussen.

Het afgelopen jaar, het eerste jaar, een heel jaar zonder jou, was overweldigend op zoveel manieren. Zo was er je laatste wensen, wensen die ik met alle liefde inmiddels heb vervuld. Het waren niet de makkelijkste wensen, je as uitstrooien op zee in Egypte, jouw boek afmaken en uitbrengen. Ik heb je soms vervloekt, want je wist dat ik alles op alles zou zetten om dit voor elkaar te krijgen, en ik heb het ook gedaan, terwijl ik nog zo aan het worstelen en overleven was. Het was een pittig jaar weet je, een jaar waarin er zoveel gebeurde en jij mij niet kon troosten en kon steunen, want je bent er niet meer. Ik ben soms boos op je, dat je er niet meer bent, je mij hebt achtergelaten, met de pijn en het verdriet. Natuurlijk kan je daar niks aan doen, maar toch, ik voel me in de steek gelaten. Deze gedachtes en gevoelens wil ik niet over je hebben maar het is er. Ik had je nog zoveel langer bij me willen hebben, voor de liefde, de gezelligheid, troost, steun, maar ook om mijn belevenissen met je te delen. Naast dat ik je nog steeds enorm mis, komen er nu voorzichtig aan ook momenten waarin ik kan genieten van dingen. Het lukt nu om gevoelens van levensvreugde te accepteren, maar heel lang klopte en lukte dat niet. Als ik blij was of van dingen genoot, dan voelde ik me intens schuldig naar jou. Hoe kon ik nu verdrietig zijn en vreugde voelen? Nou schat, het kan. Maar wat is rouwen een rollercoaster.

Naast de verdrietige en nare dingen die zijn gebeurd sinds je er niet meer bent, vind ik mijn weg langzaamaan van overleven naar leven terug, het kost heel veel energie maar ik vind dat ik je dit verplicht ben. Ik onderneem weer nieuwe dingen, ik ben weer lid van een fotoclub geworden (en schat, ik heb zelfs al weer prijzen gewonnen), ik sport weer, en ik heb een camper gekocht! Ja lieverd, ik ga onze droom leven, al moet ik het nu zonder jou doen. Ik ga reizen zoveel als ik kan, waar naar toe allemaal, ik zie het wel. BeerbMaar waar ik ook ga, ik heb je toch een beetje bij me. Ik neem namelijk een hele mooie, bijzondere beer mee, deze herinneringsbeer is nl van jouw kleren gemaakt. Mijn moeder, jouw schoonma heeft deze bijzondere beer voor mij gemaakt, zo heb ik toch altijd een reisgenootje bij me met een vleugje jou.

p.s. Sinds een paar dagen gaat er soms spontaan een lampje branden, ben jij dat schat? Ik hou nog steeds enorm veel van je, ik hoop dat je trots op me bent!

Liefs,

Je vrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s