Confronterend…

Eric is alweer 9 maanden ‘dood’, of ik nu wil of niet of ik er aan toe ben of niet, soms zijn er dingen, momenten die mij onverwacht confronteren met het feit (ik weet dat het zo is, maar toch) dat ie er niet meer is. Zo ook tijdens de overdracht van het appartement bij de notaris, de notaris las de verkoop/koopakte voor. Mevrouw S verkerk geboren te… weduwe van….Ik weet nog dat ik daar zat en dacht waarom moet dat er nu weer bijgezegd worden, wrijf het er nog maar ff extra in! Volgende voorbeeld,  de 4-daagse die volgende week weer begint. Het was zijn passie, wandelen. Zelfs vorig jaar toen hij al ziek was, liep hij de 4-daagse uit voor de 15e keer. Zit ik tv te kijken of op Facebook, komt er ineens iets van de 4-daagse voorbij. Confronterend omdat Eric niet meer zal meedoen, ik hem niet meer op de laatste dag zal binnenhalen. De eindeloze verhalen van hem over het wandelen niet meer zal horen. En nog een voorbeeld, de jaarlijkse feestavond van de selectie van Vv Bennekom waarmee ieder jaar het afgelopen voetbalseizoen wordt afgesloten, begin van het seizoen was Eric er nog bij, nu sloot ik het voor hem af die avond. Ook confronterend is, zien dat stelletjes samen uiteten zijn, lekker terrasje pakken. Of mijn verjaardag die er binnenkort aan zit te komen, hij zal er voor het eerst niet bij zijn, voor het eerst krijg ik geen verjaardagskus en knuffel van hem, of onze trouwdag die ook binnenkort is, we mochten maar 10 jaar getrouwd zijn. klaproos en tekstDit zijn dan de grotere confronterende dingen maar dagelijks zijn er kleine dingen die me doen beseffen dat hij er niet meer is. Of iets zien, en dan gelijk denken “o dat hebben wij ook gedaan of dat was toen en toen of Eric zei dat ook altijd”…. En nog veel meer. Nu doen de herinneringen en confrontaties pijn en zorgen ze nog voor verdriet maar ook nog steeds voor boosheid. Boosheid? Ja, ik ben boos, over alles, op Eric, op mezelf, op anderen, op het leven, pfff wat niet. Het schijnt dat boosheid ook bij de rouw hoort, net zoals zoveel emoties, gevoelens en gedachtes. Ik vind het zwaar, ik heb het nu zwaarder dan vlak na zijn overlijden Het gemis is voelbaarder het wordt groter. Eerst moest ik sterk zijn en heel veel regelen, nu mag ik minder sterk zijn en zou er ruimte moeten zijn voor mijn verdriet, ik wil het niet voelen maar weet dat het ook nodig is voor de verwerking. Hoe dan? Ik heb goede begeleiding en daar lukt het soms om naar het verdriet te kijken en het soms een beetje er te laten zijn. Maar jemig ik wil niet verdrinken in de tranen, niet de pijn voelen, niet beseffen dat hij er echt niet meer is. Hoe langer Eric dood is hoe slechter ik me ga voelen. Schijnt ook normaal te zijn in de rouw, echt ik krijg de schijt van ‘het is normaal of logisch’! Ik vind het namelijk niet logisch en normaal dat hij er niet meer is!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s