Geen tijd om te rouwen…

Geen tijd om te rouwen, is zo waar in de eerste periode na het overlijden. Eerst is daar natuurlijk het regelen van de uitvaart, hierna werd ik overvallen door enorme paniekaanvallen. 6 weken ben ik psychisch van de leg geweest omdat ik moeite had met de beelden en geluiden in mijn hoofd door de laatste weken van Eric’s leven en zijn moment van overlijden. Ik had enorm veel moeite met het feit dat mijn man zo ontzettend had geleden dat ik psychische klachten kreeg. Uiteindelijk werden de beelden minder door erover te praten met de huisarts en een psycholoog. Verdwijnen zullen deze beelden niet maar het is nu beter te verdragen, soms komt de woede en het verdriet van zijn lijden nog naar boven, hoe rot dat ook is is het ook nodig voor de verwerking.  IMG_5372b  Vervolgens kom je dan een beetje tot jezelf en is daar de administratieve rompslomp die afgewikkeld moet worden, dit heeft ruim 4 maanden geduurd! Wij dachten alles goed geregeld te hebben maar dat bleek toch niet helemaal zo te zijn. Neem bijvoorbeeld het appartement en de hypotheek, overal stond Eric’s naam op en niet de mijne. Dus ging ik door de molen die bureaucratie heet. Het heeft bijna 4 maanden geduurd voordat de hypotheekvertrekker mij kon vertellen of ik mocht en kon blijven wonen in het huis. Dan merk je wat een logge organisatie Nationale Nederlanden is. Je komt onderop de stapel te liggen en de wachttijd van behandeling van je cases is dan 4 maanden!!! Terwijl je juist in die periode behoefte hebt aan duidelijkheid opdat je weet of je kan blijven wonen of niet. Een keer of 20 contact opnemen helpt gewoon niet, want je bent niet de enige…Naast de hypotheekshit waren er ook de verzekeringen, abonnementen, lidmaatschappen etc…die gewijzigd cq opgezegd moesten worden, en als dat nou in 1 keer allemaal goed zou gaan…nee dus. Helaas was naast de administratieve shit nog andere shit wat zorgde dat ik niet aan rouwen toe kwam. Eric had 2 kinderen en een kleinkind, helaas hebben zij besloten na de uitvaart het contact met mij te beëindigen. Waardoor ik ook mijn oogappel Twan niet meer zie, ik ben dus niet alleen mijn man verloren maar ook een heel gezin, zij zijn toch ruim 13 jaar onderdeel van mijn leven geweest. De laatste 7 jaar heb ik ontzettend mogen genieten van onze kleinzoon Twan, regelmatig kwam ie logeren of ik haalde hem uit school en ging leuke dingen met hem doen. Naast dat ik rouw om Eric, rouw ik ook om het gemis van Twan. Het is dubbelop. Uit respect naar iedereen en hoop voor de toekomst, ga ik niet vertellen wat er precies is gebeurd. Laten we het erop houden dat het toch lastiger was dat ik Eric’s 2e vrouw was/ben. Helaas zorgde dit voor nog meer stress/spanning en enorm verdriet bij mij, waardoor ik niet bij het rouwgevoel kon komen. Ik zat in de overlevingsmodus, en zit daar soms nog steeds in geloof ik. Het is verdraaid moeilijk om het leven weer te leven, want de emoties krijgen nu meer de overhand, ik ben aan het rouwen schijnt…Rouwen het is een klote woord, want je kunt er niks mee. Er zijn zoveel verhalen over hoe rouwen in zijn werk gaat, maar het is voor iedereen en iedere situatie anders. Het is ook van te voren niet te zeggen hoe iemand gaat rouwen. Ik dacht het te weten, maar het liep totaal anders. IMG_5383bBij mij komen en gaan de emoties in golfbewegingen. Soms is het moeilijk me eraan over te geven, bang dat ik het niet aan kan. ‘Hoeveel verdriet kan een mens aan’ vroeg ik mezelf af een paar maanden geleden, ik weet nu dat ik veel kan hebben maar het is verdomd hard werken om niet te verdrinken.

 

Na alle administratie te hebben afgehandeld besloot ik weg te gaan uit Ede en dat betekende verkoop van het appartement waar Eric en ik lief en leed hadden gedeeld. Herinneringen die we samen gemaakt hebben zal ik altijd met me meenemen waar ik ook ga. Was het besluit moeilijk? Nee, ook al had ik fijne buren om me heen, het voelde niet meer als thuis. Iedere dag zat ik om half 6 te wachten tot Eric thuis kwam, en ik voelde dat dat niet weg zou gaan. Maar niet verwachtend dat het appartement binnen 3 dagen verkocht zou zijn, voelde ik wel opluchting. Het geeft mij nu nieuwe kansen (Later meer hierover).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s