De uitvaart

Na een tijdje van afwezigheid heb ik weer tijd en ruimte in mijn hoofd om te schrijven. Ik ben naar ons geliefde Egypte geweest om zijn as daar uit te strooien op zee, dit was zijn laatste wens. Later meer hierover.

Tijdens onze bijzondere laatste reis naar Egypte, heeft Eric mij verteld wat hij wilde voor zijn uitvaart. Ondanks dat je dit soort gesprekken liever niet wilt voeren, was het toch fijn om te weten wat zijn wensen waren. Het bleken bijzondere, mooie maar ook uitdagende wensen te zijn. Eric Baas18Hij wilde de uitvaart bij zijn voetbalclub VV Bennekom, in de kantine. Dankzij uitvaartonderneemster Dineke de Ruiter, VV Bennekom en diverse vrienden en familie werd het een waardig afscheid. Zijn ziekte was zeer onwaardig maar de uitvaart was mooier dan hijzelf had kunnen wensen. Meer dan 300 mensen kwamen afscheid van hem nemen en brachten mij steun en kracht. Je zou denken dat het moment van overlijden definitief aanvoelt maar op de dag van de uitvaart ervaarde ik het intense verdriet en gevoel van een definitief afscheid nog veel meer. Bijvoorbeeld toen hij voor de laatste keer ons huis verliet, het besef dat hij nooit meer zou terugkeren op de plek waar wij na ons trouwen een leven samen opbouwde. Met een uitvaartbus kwamen we aan bij VV Bennekom, nadat iedereen afscheid had genomen van Eric, reste voor ons de taak om de kist definitief te sluiten, weer zo’n definitief afscheidsmoment, verrot moeilijk want het is het laatste moment dat je iemand nog kunt aanraken en zien.Eric Baas47 Maar je weet dat het moet dus doe en kun je het. Maar van binnen werd ik verscheurd, ik weet niet goed hoe ik het heb kunnen doen zoals zoveel dingen later. De uitvaart bestond uit een mengeling van liedjes, verhalen, speeches etc door zijn kinderen, kleinzoon, moeder, vrienden, en ook ik heb gespeecht. Mijn gevoel zei dat ik dit moest doen. Maar toen het moment daar was, voelde mijn benen pap. Ik dacht ‘kom op San, je kan dit’ na 2 zinnen voelde het alsof ik ineens gedragen werd, was het Eric die mij hielp? Ik voelde ineens een kracht, die ik niet kende. Maar het was genoeg om dit te doen, net zoals daarvoor de kist sluiten. Soms ervaar je dat je sterker bent dan je dacht! Na de plechtigheden volgde een condoleance samenzijn met de door Eric geliefde liedjes op de achtergrond en met een drankje. Eric Baas136Men kon op de kist wat persoonlijks schrijven. Aansluitend onder een boog van rode rookfakkels door, werd voor de aanstaande crematie de kist na de uitvaartbus gebracht terwijl zijn lievelingsnummer you’ll never walk alone te horen was.
Dan rest er nog het laatste wat gedaan moet worden. Want het voelt als moeten, je werkt voor je gevoel ook een draaiboek af. Het moet gebeuren, want je kunt hem niet bij je houden ook al schreeuwt alles in je lijf dat hij moet blijven. Uiteindelijk sta je dan als naasten in het crematorium om de kist heen, met alle persoonlijke schrijfsels erop. Afscheid nemen van Marco Borsato wordt gedraaid, hoe mooi nummer ook maar toch moet/neem je afscheid. De kist ging zakken en ik voelde me ondanks de aanwezigheid van mijn dierbaren alleen, alsof de ene helft van mijn hart weggerukt werd. Uiteindelijk heb ik hem tot hij de crematieoven inging bijgestaan. Ik dacht dat ik het eng zou vinden maar het werd met veel respect en rust gedaan, ik heb het uiteindelijk niet als eng of raar ervaren, waardoor het nu een waardevolle herinnering is.Eric Baas129

Een gedachte over “De uitvaart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s