Hij is niet meer…

Dood, en dan. Er wordt een arts gebeld om de dood officieel vast te stellen. De overige naasten en uitvaartonderneemster worden gebeld. En daar zit je dan ’s nachts met z’n allen, elkaar huilend in de armen vallend. Gedachtes en gevoelens wisselen elkaar af. Ongeloof, intens verdriet, maar ook opluchting, opluchting het voelt raar, want je wilt je man niet kwijt , maar opgelucht voor hem dat hij niet meer lijdt. Maar het voelt zo dubbel. Ik zeg tegen mezelf hij heeft nu rust, maar die rust voelt ook raar want het past niet bij hem. Nooit was hij helemaal rustig door zijn ADHD! En nu…geen beweging geen geluid niks meer. Nadat iedereen tegen de ochtend weer weg is, toch nog maar weer even naar bed. Maar wat is het moeilijk en raar als je man net is overleden.  Eten slapen boodschappen doen, het voelt als verraad! Want hij kan het niet meer en ik leef door. Ik moet door, maar mijn eerste gevoel na zijn overlijden was: ‘Ik ga mee met je, ik wil niet achterblijven’ Maar dat is natuurlijk niet de realiteit. Na een paar uur komt de uitvaartonderneemster en bespreken we wat er gebeuren moet. Ik voel me leeg en schiet in de overlevingsmodus. De eerste dag dat Eric niet meer leeft komen familie en vrienden langs om tja…om wat…kijken? Condoleren? Ik beleef het niet echt. Het lukt ook niet om iedereen onder ogen te komen, het is even te veel. Ik moet nog de afgelopen nacht, de laatste nacht van Eric laten bezinken. En dat lukt niet echt. Ik duw het weg. Dus vlucht ik even naar de buurtjes om de rust op te zoeken. Eric blijft thuis opgebaard, wat hij en ik wilde. Het is fijn maar ik moest er wel aan wennen, hij is er wel maar ook weer niet. Maar wat ben ik nu blij dat ik dat zo gedaan heb. Ieder moment wanneer ik dat wilde kon ik hem aanraken, bij hem zijn zolang dat nog kon. Het was niet eng om een lijk in huis te hebben, want zo zag ik hem niet. Hij is dood maar nog steeds kon ik hem aanraken wanneer en hoelang ik dat wilde. 2e dag moest er actie ondernomen worden, ik zou en moest zelf de rouwkaart maken, maar ik blokkeerde. Dankzij Dineke (uitvaartonderneemster) kon ik de kaart toch maken. Samen hebben we achter de laptop gezeten, ik gaf aan wat ik in mijn hoofd had en zij voerde het uit. Het was voor mij belangrijk om dit te doen. 3e dag werden de enveloppen geschreven, ik wilde daar niet bij zijn en ging de stad in. Waar ik me normaal gewoon prima bij voelde, was het nu raar en voelde ik boosheid. Toen ik in de stad liep, was het alsof ik stilstond en iedereen maar door rende. Mijn wereld stond stil en alles om me heen ging door alsof er niets was gebeurd. Ik wilde schreeuwen ‘weten jullie wel dat mijn man overleden is’! De volgende dagen werden in beslag genomen door de uitvaart uitdenken en bespreken. Ik heb die week niet echt beleefd. Ondanks dat ik veel hulp had, moesten mijn hersenen overuren draaien en kon ik door de drukte nog niet stilstaan bij het feit dat hij er straks echt niet meer zou zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s