Laatste levensfase…

Na de 4-daagse slaat de ziekte hard om zich heen, pijnstilling is nodig. Oxycodon is de eerste stap naar de laatste fase. Diverse keren met enige spoed naar de huisarts en eerste hulp vanwege pijnklachten confronteert ons dat het ineens ernst wordt. Het gevecht was begonnen. Nog steeds probeerde Eric zoveel mogelijk uit een dag te halen, maar zodra de avond en nacht er aan kwam ging het vaak mis. Nachten hebben we samen op de rand van het bed gezeten, hij van de pijn en angst, ik om hem vast te houden, te troosten, en hem te geven wat hij op dat moment nodig had. Hij kon en wilde niet het besef binnen laten komen dat het einde naderend was. Ik vond het ook moeilijk maar ik heb vanaf de diagnose in de ‘Eric modus’ gestaan, ik was alleen maar bezig alles voor hem zo comfortabel en gemakkelijk mogelijk te maken. Ik deed er even niet toe vond ik. Ik vertelde mezelf  dat ik mocht instorten als hij er niet meer zou zijn maar nu even niet. En zo kon ik door, voor hem voor mijn allerliefste man. En ik zou het zou weer doen. Maar ik ga het niet mooier maken dan het was. Hij had de ziekte, de pijn, de ellende maar om een naaste van een kankerpatiënt te zijn was loodzwaar. Ik wilde alles voor hem doen, wat dan ook. Want ik kon die klote ziekte niet wegnemen maar ik kon er wel voor hem zijn. Maar hij wilde vaak geen hulp, wilde geen adviezen horen. Dat was vaak het moeilijkst dat hij geen hulp wilde.

IMG_56703 weken voor hij uiteindelijk zou overlijden kwam hij voor het eerst in het ziekenhuis te liggen voor de ondraaglijke pijnen in zijn buik. Inmiddels had hij al een paar weken morfinepleisters, maar het was niet voldoende. Vervolgens kwamen daar ook bijwerkingen van de medicatie bij die hem nog zieker maakte. In het ziekenhuis ging hij aan de morfinepomp, ‘de pomp’ waarvan hij in zijn euthanasie verklaring had aangegeven dit niet te willen. Maar hij heeft volgens mij toen gedacht, dit is tijdelijk. Maar ik wist dat zodra de pomp eraan ging, het einde naderde. Na een nieuwe scan werd duidelijk dat de tumoren enorm gegroeid en toegenomen waren, ook in zijn longen. Zelfs na dit nieuws wilde hij niet horen/weten hoe het er echt voor stond. Regelmatig zei hij; “ik ga de wedstrijd niet winnen, maar ik ga wel voor de verlenging en met penalty’s zal ik verliezen” dat was het enige wat hij uitte, over het naderende einde konden we het niet hebben. Dat vind ik tot op de dag van vandaag jammer. Maar ik had gewoon te respecteren waar hij over wilde praten vond ik, hij was degene die ziek was. Wat ik voelde en dacht mocht er niet toe doen. Maar dat is dus als naaste heel erg moeilijk, je eigen gevoelens en gedachtes wegduwen. Want het was bij mij ook een chaos in mijn hoofd en tegelijkertijd moest ik helder zijn voor hem, omdat hij dat niet meer volledig was door de medicatie.

Ik heb nu het idee dat ik die laatste 3 weken in een roes heb beleefd, ik moet mijn best doen om alles naar boven te halen. In de eerste 2 weken van zijn opname mocht en kon er nog wel bezoek in het ziekenhuis komen, in de 3e week was er alleen nog maar ruimte voor directe naasten. Moeilijk was ook de mensen die hem nog graag wilde zien maar die ik moest vertellen dat dat niet meer kon. Hij kreeg in de 2e week de chemo die hij zelf zo graag nog wilde. En aan het einde van de 2e week werd hij zelfs uit het ziekenhuis ontslagen, niet dat dat verstandig was. Maar er was een belangrijke reden waarom hij naar huis mocht. IMG_5712Hij zou een dag later naar zijn club Feyenoord gaan om een wedstrijd bij te mogen wonen als VIP, en hij zou zijn grote idool Gerard Meijer (oud-verzorger) van Feyenoord gaan ontmoeten. Dit alles had zijn vriend Ronald geregeld, we zouden met een paar mensen gaan. Het zou geweldig worden. Maar op de avond dat we bij Feyenoord zouden zitten, zaten we op de spoedeisende hulp, Eric verging van de pijn. Dus het ging niet door, wat was hij teleurgesteld. Hij werd weer opgenomen op de afdeling oncologie. Weer aan de pomp maar nu met een veel hogere dosis en nog meer pompen met andere medicatie. Inmiddels at en dronk hij al bijna niet meer. Het ging niet meer. 2 dagen later zou hij in een lichamelijke en geestelijke crisis komen waardoor hij niet meer kon en dus aangaf ook niet meer te willen (hoe en wat heb ik in de blog over euthanasie verteld) Uiteindelijk wilde hij naar huis, en na dramatische dagen in het ziekenhuis gehad te hebben, heb ik hem naar huis gehaald. In het ziekenhuis waren ze te voorzichtig met het ophogen van medicatie, waardoor Eric helaas onnodig heeft geleden de laatste week. Gelukkig wist de huisarts mij te overtuigen om hem naar huis te halen. Zodra hij thuis kwam, had de huisarts de inmiddels 3 pompen flink opgeschroefd waardoor hij comfortabeler zou zijn. Maar de kanker had andere plannen, de pijn, de onrust was er niet onder te krijgen. Het werden 2 dagen waarin hij tot het laatst zich aan het leven probeerde vast te houden maar de kanker overduidelijk aan het winnen was. Hoe anders had hij maar ook ik deze laatste fase voorgesteld. De laatste week was ik mijn man al aan het kwijt raken door de pijn en de medicatie, communiceren was moeilijk en echt contact met mijn man was al weg. De ziekte had hem al van me afgenomen, al voor dat hij overleed.

De 3e nacht werd ik ’s nachts door de zuster uit bed gehaald, ze zei; “Sandra je moet wakker worden, het is zover” Ik had 2 uur daarvoor een rustgevend middel ingenomen dus ik was niet gelijk alert. Ik schijn nog zittend in mijn bed gezegd te hebben “nou dat zal wel meevallen, hoe zo dan?” Ik was nog zo onder invloed van medicatie en net in mijn diepe slaap, er was toen ik ging slapen nog geen teken dat hij snel zou overlijden. Maar nadat de zuster me nog een keer riep dat het nu echt snel ging, ben ik naar Eric toegelopen en zag gelijk dat het inderdaad zover was. Eric was aan het overlijden…………….Ik raakte licht in paniek, ik moest zijn kinderen bellen. Ik belde dat ze moesten komen. Maar nog geen 5 minuten later haalde hij nog een keer diep adem en werd het oorverdovend stil. Het was geen vredig en rustig heen gaan, de dokter zegt dat hij er zelf niets van gemerkt heeft. De onrust die hij tijdens leven had, was ook zicht en hoorbaar tijdens zijn overlijden. Dus wat dat betreft ging hij wel op zijn Eric’s!!! Maar ik zal de beelden en geluiden voor altijd bij me dragen. Zijn lijden en overlijden wil ik niet herinneren maar dat voert nog regelmatig de boventoon in mijn hoofd. Dat zal ik een plek moeten geven. 21768218_10209850623358815_390182060496544292_n

Zijn angst was altijd dat hij zou sterven zonder mijn aanwezigheid, gelukkig heeft de zuster de situatie die nacht heel goed ingeschat waardoor ik bij hem was tot en met zijn laatste ademteug, dit is wat hij graag wilde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s