Euthanasie wel of niet…

Naast de juridische en financiële shit regelen, Hadden we ook gesprekken over wel of geen euthanasie. Een half jaar voor Eric zelf de diagnose kreeg, overleed een vriendin van zijn schoondochter op 31 jarige leeftijd aan kanker! Zij is helemaal tot aan het gaatje gegaan wat betreft lijden. Nauwelijks herkenbaar nog op het eind. Dit wilde Eric absoluut niet. Maar wat dan wel. Eric wilde een euthanasie verklaring, maar liet het uitzoeken hiervan aan mij over. Ik was opgelucht dat hij een euthanasie verklaring wilde, hij zou dus niet ondraaglijk hoeven lijden en de kanker zou hem ook niet opvreten. Hij zou waardig mogen sterven als de tijd daar zou zijn! Uiteindelijk een verklaring gedownload op de site van de nvve.nl (Nederlandse vereniging vrijwillige euthanasie). Vervolgens moesten we met deze ingevulde en ondertekende verklaring naar onze huisarts. Normaal/meestal ga je naar je huisarts omdat je ergens last van hebt en beter wilt worden, nu was het om te zeggen dat je dood wilt wanneer het genoeg is. Onwerkelijk en bizar gevoel en gedachte, maar Eric vond het een geruststellende gedachte dat ‘het’ dan goed geregeld zou zijn. Er viel een last van zijn schouders nadat de verklaring overhandigt en besproken was. De huisarts vertelde dat euthanasie bij kanker niet zo vaak gebeurt, omdat zodra de kankerpatiënt pijn heeft en lijdt er goede pijnstilling is en dat diegene dan uiteindelijk door deze middelen zelf rustig overlijdt. De huisarts maar ook de artsen in het ziekenhuis zeiden allemaal “u hoeft geen pijn te hebben”! Want er zouden genoeg middelen tegen de pijn zijn. De huisarts vertelde ook dat de patiënt gaande het ziekteproces vaak zijn of haar grens bijstelt. Eric wilde geen pijn maar ook niet aan de morfinepomp, hij wilde niet te veel afvallen, deze dingen stonden voor hem symbool voor lijden en dat het einde naderend was. Hij wilde dmv euthanasie dit eventueel voor zijn. Maar gaande zijn ziekteproces merkte ik aan alles dat hij de naderende dood niet kon en wilde accepteren. De altijd levenslustige man die hij was wilde het leven en zijn dierbaren niet loslaten, terwijl hij per dag meer pijn kreeg. Hij was al enorm afgevallen, hij was al niet meer Eric qua lijf. Geleidelijk aan was hij zijn euthanasie grens al aan het verleggen/uitstellen, terwijl hij er van overtuigd was dat wat er nu gebeurde met hem, hij maanden geleden niet wilde. Hij is uiteindelijk in een overlevingsmodus gegaan, beetje ontkenning met strijdlust. Nadat hij al een tijdje Fentanyl pleisters had, kwam hij in het ziekenhuis terecht met onnoemelijk veel pijn. Dus ging hij aan de ‘pomp’. Waarvan hij eerder zei dat ie dit niet zou willen. De door hem eerder gekozen euthanasie grens werd verlegd. Hij koos zelfs nog 1 keer voor een chemo behandeling. De arts wilde dit nog doen omdat voor hem een strijdlustige man zat, ik zag een wanhopige man die zijn laatste strohalm aanpakte. De chemo, de bijwerkingen en de in rap tempo toenemende pijn nekte hem. Uiteindelijk gaf hij zwaar geëmotioneerd aan, dat hij niet meer kon en wilde. Het was genoeg, hij gaf aan euthanasie te willen. Maar doordat Eric heel erg veel morfine, midazolam, s ketamine en noem het maar op nog meer had, was euthanasie geen optie meer. Om het wettig te kunnen uitvoeren zou hij 2 heldere gesprekken hebben moeten voeren met 1 zijn huisarts en 2 een scan arts, deze laatste bepaalt of het uitgevoerd kan en mag worden. Maar omdat Eric zoveel medicatie had was hij niet helder genoeg, medicijnen stoppen/verlagen was geen optie meer. Hij zou dan dagen/weken ondraaglijk hebben moeten lijden door het stoppen/verlagen van de medicatie. Dus gingen we in gesprek met de zaalarts, “En nu”? Er werd besloten dat hij zou mogen gaan ‘slapen’ (sederen). Hij zou 2 injecties met midazolam krijgen en zou dan in slaap vallen en mogelijk niet meer aanspreekbaar zijn, vervolgens overlijden. Er werd mij dan ook geadviseerd om naasten te informeren dat ze afscheid konden/moesten nemen van Eric.  Ik voelde angst, verdriet machteloosheid omdat ik nu echt mijn maatje ging verliezen, maar ook een soort van opluchting voor Eric omdat zijn lijden zou stoppen, genoeg is genoeg. Eric was niet rustig hij was zwaar geëmotioneerd en in paniek. Iedereen die er moest zijn kwamen naar het ziekenhuis. Ik dacht dat kanker een groot voordeel had ten opzichte van een acute overlijden van je partner/naaste. Want bij kanker kon je tenslotte afscheid nemen van elkaar. Maar dit werd niet het afscheid die Eric en ik hadden voorzien en gehoopt. Ja ik heb nog even met hem alleen kunnen zijn, en gezegd dat ik van hem hield. Ik ben bij hem in bed gekropen, tegen hem aan gaan liggen. We huilden, maar het voelde zo niet ok. Ik had hem een vredig einde gegund… De 1e injectie had hij al gehad, dus hij werd al wel rustiger, uiteindelijk kreeg hij nummer 2 maar deze werkte niet of nauwelijks. Verbaasd zagen we dat hij niet in slaap viel, hij hield zich vast aan het leven. Uiteindelijk kwam de (niet zijn eigen, maar de dienstdoende) oncoloog, zij draaide alles terug………”nee meneer we gaan u toch niet sederen”!!! Eric, zijn kinderen en ik waren geschokt. Wat? Waarom niet? De arts; “tja ik denk dat u langer dan 2 weken te leven heeft, en dan gaan we niet sederen”! Opnieuw werd de grond onder onze voeten vandaan gemaaid. De zaalarts had voor haar beurt gepraat…de oncoloog heeft namelijk de eindverantwoordelijkheid en die had een andere mening dan de zaalarts. Komt er een oncoloog die het even komt terugdraaien nadat we al afscheid hadden genomen en Eric besefte dat hij ‘mocht gaan’! We werden boos en de reactie van de oncoloog bewees hoe ongevoelig sommige artsen kunnen zijn. Oncoloog; “Meneer, dan had u maar voor euthanasie moeten kiezen i.p.v. voor nog een chemo”!!! Dit zeg je toch niet op iemands sterfbed, we waren met stomheid geslagen. Uiteindelijk ben ik in gesprek gegaan met onze huisarts, en besloten we om Eric naar huis te halen. Hier is hij uiteindelijk een paar dagen later in mijn bijzijn overleden. Les over euthanasie? Het is mogelijk maar weet waar de grens ligt. Zodra er al veel medicatie bij is komen kijken, dan is euthanasie zo goed als niet meer mogelijk omdat je voor de wet niet meer helder van geest zou zijn. Maar de verklaring is opgesteld bij volle verstand, dus hier ligt voor de overheid nog een taak. Belachelijk!! Mijn man is een waardig afscheid en overlijden ontnomen door regeltjes, beleid en onkundige mensen. Ik zal hier mee moeten leren leven, ik hoop door mijn verhaal dat mensen niet blindelings op een euthanasie verklaring vertrouwen maar zich tijdens een ziekteproces regelmatig afvragen waar ligt mijn grens en tot wanneer kan ik me nog daadwerkelijk wenden tot euthanasie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s