4-Daagse van Nijmegen…

IMG_8319In een eerdere blog vertelde ik over Eric en de 4-daagse van Nijmegen. Deze had hij al 14 keer uitgelopen en hij keek ieder jaar als een klein kind naar deze tocht uit. De 4-daagse die altijd op de 3e dinsdag van juli start, viel nu midden in het onderzoekstraject. Maar alle onderzoeken en afspraken moesten wijken voor die ene week in het jaar. Het zou zijn 15e keer worden. Hij zei, “ik wil deze in ieder geval lopen het zal waarschijnlijk niet de laatste zijn maar toch…” Ik voelde aan alles dat het wel zijn laatste zou zijn. Daarom wilde ik hem vrijdag’s in gaan halen op de ‘Via gladiola’ De hele week was een feestje voor hem, ook op zijn jaarlijkse logeeradres bij Luke en Piere. Zoals ik al eerder in een blog aangaf, vond ik het moeilijk hem deze week te moeten missen. Maar ik gunde hem dit zo. Dit was zo’n typisch bucketlist ding. Iedere dag hadden we contact, hij deed het geweldig. IMG_8429Bedankt mijn vriendNet voor de 4-daagse hadden zijn jongens van VV Bennekom het plan om hem op vrijdag met z’n allen te gaan binnenhalen, zonder dat Eric het zou weten. Dus hadden ze mij ingeseind. Ze moesten natuurlijk weten wanneer hij in de buurt van de finish zou komen, en ik stond in contact met ze. Toen ik in Nijmegen aan kwam en van die gastjes zag staan met 100% baas op hun shirts, brak ik. Wat een steun. Uiteindelijk kwam Eric op de plek aan waar ik met hem had afgesproken, daar stond ik niet maar 2 jongens van zijn elftal. Hij zei, “he jongens leuk man maar ik moet naar mijn meissie toe” Dat hoorde ik later dat hij dat gezegd had. Zo lief. Hij werd op de schouders door het publiek heen getild naar mij en de rest van de jongens. We IMG_5098vielen elkaar huilend in de armen. Wat was ik blij om hem weer bij me te hebben. En trots, zo super trots dat hij met die klote kanker dit bereikt had. Hij was totaal overweldigd door de aanwezigheid van de jongens. We besloten de laatste kilometer met z’n allen over de ‘Via Gladiola’ naar de finish te lopen. Het werd een fantastische laatste kilometer met kippenvel en tranen van ontroering. Wat voelde Eric en ik ons gesteund, deze herinneringen geven mij nog steeds kracht. En een warm gevoel als ik er aan terug denk. Dit was zo’n dag met grootse gebaren van anderen, maar tijdens de ziekte periode van Eric heb ik gemerkt dat ook hele kleine gebaren groots kunnen voelen, zoals bv een appje “ik denk aan je/jullie” en “hoe gaat het met jou dan?”

Een gedachte over “4-Daagse van Nijmegen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s