En dan begint het onderzoekstraject…

Terug van een fantastische vakantie, gingen we het ‘kankertraject’ in. En ook hadden we op vakantie besloten dat we moesten gaan kijken of alles wel goed geregeld was wanneer hij er niet meer zou zijn. (later in een ander blog meer hierover) Eerst volgde een bioptie van zijn lever. Er werd verteld dat Eric 5!! procent kans had op een mildere vorm, die ook meer tijd zo opleveren. Ik probeer vaak positief te zijn in alles, maar hier had ik geen vertrouwen in. Daar tegenover Eric wel. “let maar op, ik val onder die 5 procent” Maar voordat de uitslag er was, stond er nog iets heel anders op het programma. Net zoals dat hij toch op vakantie wilde, wilde hij nog 1 ding ook heel erg graag doen. En dat was de 4-daagse van Nijmegen lopen. Hij zou dat jaar voor de 15 keer opgaan. Niemand of niets kon hem daarvan weerhouden.

Eric 4Ode aan het levenNaast zijn passie als verzorger bij VV Bennekom,was zijn grote passie ook de 4-daagse. Ieder jaar toogde hij goed voorbereid met trainingskilometers in de benen naar Nijmegen en logeerde hij een week bij zijn 4-daagse vrienden Luke en Piere. Dit jaar had ik er echter toch wat moeite mee. Tuurlijk snapte ik dat hij dit wilde doen, want ja wie weet of hij het ooit nog eens kon doen. Maar met de prognose dat hij gemiddeld 6 maanden te leven had, vond ik het heel erg moeilijk om hem een week daarvan te moeten missen. Want wie weet hoe lang we samen nog hadden. Ik was in staat om te zeggen dat ga je niet doen. Maar ik wist wat het voor hem betekende. Ik zou uiteindelijk hem op vrijdag gaan inhalen. Deze 4-daagse werd uiteindelijk onvergetelijk (later in een andere blog meer hierover)

De uitslag van de bioptie…De arts vertelde dat Eric bij die 5 procent hoorde. We vielen totaal stil van verbazing. Ik, “Nee joh! hoe dan?” “Eric, “zie je wel ik zei het toch” vol ongeloof vroegen we “En nu?” Aangezien het ging om NET tumoren, die niet veel voorkomen, werden we doorgestuurd naar het Erasmus MC in Rotterdam. We woonden in Ede en daar was Eric ook in eerste instantie patiënt. Nu zouden we naar Rotterdam iedere keer moeten. Eric vond het fijn, want hij wilde toch al een second opinion bij Professor Dr. Casper van Eijk, specialist op het gebied van alvleesklierkanker. Maar omdat het nu ging om NET tumoren en niet de “standaard” alvleesklierkanker, kwamen we nu terecht bij een endocrinoloog/oncoloog. We kregen te horen dat het langzaam groeiende tumoren waren dus de prognose werd steeds beter, ipv maanden mochten we nu misschien in jaren denken. Maar eerst moest er een PET Scan gemaakt worden van zijn hele lichaam, om te kijken waar de NET tumoren nog meer zaten. Wat een contrast, van verdriet en verslagenheid naar hoop en opluchting. Ik ging mijn maatje nog niet kwijtraken. Want die gedachte verscheurde mij van binnen intens. Er werd een PET Scan gemaakt. En weer dat wachten op een uitslag, slopend en onzeker.

De uitslag volgde een week later. Het bleek weer net wat anders…voor de zoveelste keer. Op de scan was te zien dat de NET tumoren de oorsprong had in de dunne darm met uitzaaiingen in zijn lever. Op de scan was de tumor in de alvleesklier wel duidelijk te zien, maar niet alszijnde het een NET tumor! We gingen naar huis, met een behandelplan voor de NET tumoren. Maar na de 4-daagse ging het steeds slechter met Eric…en werden de ritjes/onderzoeken steeds zwaarder. Mijn zorgen werden groter, ik zag mijn man steeds slechter worden. Hij wilde hier niet aan. Het werd moeilijker om er met hem over te hebben. Zo open en positief als hij was net na de diagnose, zo eigenwijs en ontkennend was hij nu…In de tussentijd kreeg Eric veel meer pijn en zat ik regelmatig ’s nachts met hem op de rand van het bed om hem bij te staan tijdens de moeilijke momenten. Inmiddels hadden we diverse bezoeken aan huisarts en spoedeisende hulp achter de rug. De pijn in zijn buik werd steeds moeilijker onder controle te krijgen. Ik vond het ongelooflijk moeilijk om Eric zo te zien lijden en me machteloos te voelen. Het verscheurde me van binnen, maar ik moest sterk zijn. Hij had niks aan me als ik zou instorten. IMG_8994 2Ode aan het levenVaak was hij enorm sterk, hij bleef zo lang mogelijk verzorgen bij VV Bennekom. Ik vond het fijn voor hem, maar ik zag hem met de dag slechter worden en zei dan “moet je nu wel gaan?” Hij wilde daar niets van weten, maar zodra hij thuiskwam stortte hij geestelijk en lichamelijk in en ving ik hem op zo goed en zo kwaad als dat ging. Want man wat kon hij eigenwijs zijn. Als partner moest ik het ook wel eens ontgelden als hij niet meer wist waar ie het zoeken moest, en gefrustreerd en verdrietig was. Begrijpelijk maar wat voel je je dan machteloos. Machteloos, een gevoel wat gedurende zijn ziekte niet is weggegaan bij mij. En toch doe je wat je kunt, met liefde en hoop je dat het iets helpt. De foto links zo later bleek, zou zijn laatste wedstrijd worden als verzorger van VV Bennekom. Met een verbeten glimlach naar mij en me camera toelopend wist ik, dit is zijn laatste.

Na ondraaglijke pijnen, werd er besloten om ook een bioptie van zijn alvleesklier te doen. Wederom een week in spanning wachten wat er nu boven ons hoofd zou hangen. En toen kwam daar de klap, waar we nou ja, ik al rekening mee hield dat het zou komen. Hij bleek naast NET kanker toch ook alvleesklier kanker te hebben. Deze combinatie van kankers hadden ze nog nooit gezien. Hoe verzin je het. Wederom werd er een beroep gedaan op ons geestelijke vermogen in deze rollercoaster van heen en weer geslingerd worden tussen diverse diagnoses. Na hoop en opluchting werd wederom de grond onder onze voeten weggevaagd. Terug bij de eerste diagnose en een prognose van gemiddeld 6 maanden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s